است ، بر تو حلال و هر چه بر من حرام است ، بر تو نيز حرام خواهد بود ، حمزة بن عبد المطلب گفت : يا رسول اللَّه من عموى شما هستم و از على بشما نزديكترم فرمود :
راست گفتى عمو ، همانا به خدا سوگند اين امر از جانب من نيست اين از طرف خداى بزرگ است ( 1 ) .
و گفتار مطلب بن عبد اللَّه بن حنطب : همانا پيامبر ( ص ) اجازه نمىداد در حال جنابت كسى از مسجد عبور كند يا در آن بنشيند مگر على بن ابيطالب ، به خاطر اينكه خانه اش در مسجد بود ( 2 ) .
[ جصاص اين حديث را به اسناد خود نقل كرده ، سپس گويد : در اين حديث پيغمبر ( ص ) عبور از مسجد را مانند نشستن در آن ممنوع فرموده است و اين امر به عنوان خصوصيتى براى على ( رضى اللَّه عنه ) صحيح است ، و گفتار راوى ( بخاطر اينكه خانه اش در مسجد بود ) ، پندارى از او بيش نيست زيرا پيامبر ( ص ) در حديث نخست دستور داد در خانه هائى كه به مسجد براى رفت و آمد گشوده بودند ، همه را بخارج آن بگردانند و به اين علت كه در خانهها در مسجد است ، به آنها اجازه عبور در مسجد را نداد .
اين خصوصيت تنها براى على ( رضى اللَّه عنه ) بوده ، نه ديگران ، چنان كه جعفر را بداشتن دو بال در بهشت در بين سائر شهدا اختصاص داد ، و چنان كه حنظله را كه در حال جنابت كشته شده بود ، به عنوان غسيل الملائكه امتياز بخشيد ، و دحيهء كلبى ، اين امتياز را داشت كه جبرئيل به شكل او بر پيغمبر ( ص ) نازل مىشد ، و زبير كه از آزار شپش ، شكايت داشت اجازهء پوشش ابريشم را امتياز گرفت . به اين
هامش
( 1 ) ابو نعيم در فضائل الصحابه ، و از طريق او حمويى در فرائد باب 41 نقل كرده است .
( 2 ) جصاص در احكام القرآن 2 / 248 ، و قاضى اسماعيل مالكى در احكام القرآن چنان كه در القول المسدد ابن حجر 19 نقل كردهاند و ابن حجر گويد مرسل قوى است ، و در تفسير زمخشرى 1 / 366 ، و فتح البارى 7 / 12 ، و نزل الابرار 37 مىتوان يافت .