صاحب رسالت ( ص ) و ، شنوندهء گفتارش بودند ، مىداشت ، چنين روشى در سخن گفتن از آن دو ، ديده نمىشد .
گذشته از اينها ، اين جمله اگر هم از پيامبر ( ص ) صادر شده باشد در ايام بيماريش از او صادر شده و فرقى بين اين حديث و حديث كتف و دوات كه در صحاح و مسانيد روايت شده نيست ، ولى ابن تيميه اولى را نمىپذيرد و دوم را قبول دارد چرا او بپاره اى از احاديث ، ايمان آورده ، مىپذيرد و پاره اى ديگر را رد كرده ، بدان كفر مىورزد .
تازه ، چه تفاوت فاحشى بين حديث « كتف و دوات » ، و بين حديث گشودن خوخه ( دريچه ) ابى بكر ملاحظه مىشود . حديث اولى بالاتفاق روز پنجشنبه واقع شده ، كه ابن عباس گويد : روز پنجشنبه و چه روز پنجشنبه اى « يوم الخميس و ما يوم الخميس » و آن حديث بر احدى پوشيده نيست ، با اين حال به خود اجازه دادند در بارهء آن خدشه و ايراد كنند ( در حالى كه پيامبر ( ص ) آنان را مورد خطاب قرار داده مىگفت : نزد من شايسته نيست اختلاف و نزاع ابراز كنيد ، مرا رها كنيد ، من در وضعى هستم كه حالت من ، بهتر از چيزى است كه مرا بدان فرا ميخوانيد ، و در همان روز دستور داد : مشركان را از جزيرة العرب بيرون كنيد ، هيئتهاى نمايندگى را مانند سابق پذيرائى كنيد ( 1 ) ، ( دربارهء اين مطالب ايراد ، حديث كتف و دوات را نگرفتند ) .
امّا حديث بستن خوخات ( دريچهها ) - در لمعات گويد ، هيچگونه تعارضى بين حديث سدّ ابواب و گشودن باب على ، و حديث ابى بكر نيست ، زيرا امر به بستن درها مربوط به اول كار هنگام بناى مسجد است و دستوار بستن خوخات ( دريچهها ) مگر دريچهء ابى بكر ، در آخر كار ، در بيمارى پيغمبر ( ص ) صادر شده
هامش
( 1 ) طبقات ابن سعد 763 .