ديده نمىشود » .
و در صفحه 19 بعد از جمع بين دو قضيه گويد : و با اين وجه جمع ، معلوم شد هيچگونه تعارضى در بين نيست ، آنگاه چگونه به مجرد اين پندار نسبت جعل به احاديث صحيح ، ميتوان داد . اگر اين كار در احاديث صحيح ، فتح باب گردد ، بايد خط بطلان بر بسيارى از احاديث صحيح كشيد ولى اين عملى است كه خدا و مؤمنان آن را نپسندند » .
امّا حديث خله و خوخه ( دوستى و دريچه ) را كه صحيح پنداشته ، بايد دانست ، در مقابل حديث سدّ ابواب جعل شده است . چنان كه ابن ابى الحديد در شرحش 3 / 17 گويد :
حديث سدّ ابواب ( بستن درها ) براى على بوده ، بكريه ( طرفداران ابى بكر ) آن را براى ابى بكر ، تقلَّب كردهاند .
و علائم و آثار جعل ، در آن ، اشخاص بر محقق ، پوشيده نيست از قبيل :
1 - كسى كه مجموع اين احاديث را بررسى كند ، متوجه يك واقعيت مىشود كه غرض از بستن درهاى رفت و آمد خانه به مسجد ، براى تطهير مسجد از آلودگيهاى ظاهرى و معنوى بوده است : هيچكس نبايد با حال جنابت از آن بگذرد و در مسجد كسى نبايد خود را جنب سازد . اما اينكه در خانهء پيامبر ( ص ) و در خانه امير المؤمنين ( ع ) بايد به حال خود بماند ، علتش طهارت آن دو از هر پليدى و آلودگى است و آيهء تطهير گواه صريح آن است تا جائى كه جنابت در آنها آنگونه خباثت و آلودگى معنوى را كه در ديگران پديد ميآورد ، ايجاد نمىكند چنان كه اين مطلب را از تشبيه به مسجد موسى كه از خدا خواسته است آن را براى هارون و ذريه اش پاك كند ، ميتوان فهميد . يا از آنجا كه خداى او را امر كرده است مسجد پاكى بنا كند كه هيچكس جز او و هارون در آن ساكن نشوند . و مراد او
الغدير ( فارسي ) — صفحة 348
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٤٨