الحقّ مع ذا ، الحقّ مع ذا ( 1 )
و در تعبير ابن مردويه از عايشه از پيغمبر ( ص ) :
الحقّ مع ذا يزول معه حيثما زال .
ابن مردويه و حافظ هيثمى در « مجمع الزوائد » 9 / 134 از ام سلمه روايت كردهاند كه مىگفت : على بر حق مىباشد ، هر كس از او پيروى كند از حق پيروى كرده و هر كس او را رها سازد ، حق را رها ساخته است ، عهدى است كه قبل از امروز بسته شده است .
و در 2 / 13 از طريق شيخ الاسلام حمّويى گفتار پيامبر اكرم ( ص ) دربارهء اوصياءش گذشت كه فرمود :
« آنان همراه حقاند و حق با آنان همراه ، نه آنان از حق جدا ميشوند و نه حق از آنان » .
كاش من مىدانستم چرا ساحت مقدس پيغمبر خدا ( ص ) از اين كلام منزّه است ؟ آيا اين سخن مشتمل بر كلمه اى كفر آميز است ؟ يا مستلزم شرك بخداى عظيم ؟
يا امرى خارج از قوانين و نواميس دين مبين است ؟
من از جانب او علت را مىگويم : علتش اينست كه دربارهء فضيلت مولاى ما امير المؤمنين است و اين مرد ، از اين چيزها خوشش نمىآيد چه خوب داورى است خدا و طرف دعوائى ، محمّد .
خواننده نبايد فراموش كند كه اين حديث عبارت ديگرى ، از حديثى است كه از امّ سلمه ، صحتش به ثبوت رسيده كه پيغمبر ( ص ) فرمود :
هامش
( 1 ) مسند ابى يعلى ، سنن سعيد بن منصور ، مجمع الزوائد . حافظ هيثمى 7 / 35 و گويد : ابو يعلى كه روايت كرده رجالش همه مورد وثوقند ( حق با اين است ، حق با اين است ( و در تعبير ديگر ) حق با اينست ، هر جا او برود حق ميرود )