و « ابن حجر » ( 1 ) از حضرت باقر ( ع ) آورده كه آن حضرت در اين آيه فرمود :
به خدا ما آن مردميم .
آرى - « چون به كوششهاى آن جوانمرد دست نيافتند ، بر او رشگ بردند و مردم دشمن و مخالف او شدند »
« مانند هووهاى زن زيبا ، كه با همهء زيبائيش از روى حسادت و دشمنى او را زشت ميخوانند »
فقيه « ابن مغازلى » در « مناقب » از ابن عباس آورده است كه اين آيه در بارهء پيغمبر و على نازل گرديد « صبّان » در « اسعاف الراغبين » كه در حاشيهء نور - الابصار 109 ، است آورده است كه از حضرت باقر روايت شده در مورد اين آيه فرمود : مقصود از ناس اهل بيتاند .
ابو الفرج در مقاتل الطالبيّين ص 420 اين شعر حمّانى كه دران يحيى را رثا گفته است نقل مىكند :
اگر يحيى به مرگ طبيعى از دنيا رفت او جز با بزرگوارى و شخصيت بدرود زندگى نگفته است .
او از دنيا نرفت مگر وقتى كه قابضان روحش گفتند گوارايش باد كه او سخت با اخلاص بود
جوانمردى كه خود را با سختى و اضطراب مأنوس ساخت و همه را با خوشروئى پذيرفت . . . تا آخر اشعار
مسعودى و ابو الفرج در رثاى يحيى ، اين ابيات را نيز به او نسبت دادهاند :
از خاك او بوى مشگى برخاست اين بوى مشگ چيزى جز عطر اعضاى قطعه قطعه شدهء او نبود .
اقوام بزرگوار و عزيز هر يك آرامگاهى دارند و از آن ميان اين آرامگاه نصيب يحياى نيك نفس گرديد .
هامش
( 1 ) صواعق المحرقه 91 .