آنها موقعى كه نعمت كمياب شود بمردم نعمت بخشى دارند و گاهيكه حمايت كنندگان كمتر بحمايت برخيزند آنها با قدم استوار جانبدارى ميكنند .
آنها بر قلههاى مجد و عظمت بر آمدهاند و از دامن آن قلهها فضل وجود سرازير است .
مردم تنها به رياست و سيادت كسى تن ميدهند كه در قلب و نهاد او مهر خود را احساس كنند .
موقعى كه ديگران دست خود را باز ميكشند آنها دستهاى پر سخاوت خود را باز ميكنند ، و موقعى كه ديگران صيد ميشوند آنها مانند شير شرزهاند .
هنگاميكه بگرد كعبه طواف كنند محل طواف به خود ميبالد و قواعد و اركان كعبه به طرف آنها گردن ميكشند .
هر روز جمعى از خوان نعمتشان برخوردار و بخاطر كردار نيكشان جشن دارند .
آنان مورد رشك مردم واقع ميشوند ، و هر كس مهرشان بدل گيرد ، مورد ستايش است .
از روزگار عجب و انكارى نيست كه حق آنانرا پامال كرده است ، روزگار از دير باز ، گاهى مورد ستايش و گاه مورد انكار و نكوهش بوده است »
شايد تعبير محسودون ( مورد رشگ واقع شدن ) اشاره به اين آيهء قرآن است كه فرمايد :
* ( أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ الله مِنْ فَضْلِه ) * ( 1 )
« مردم را بر آنچه خدايشان از فضلش داده است رشگ مىبرند » .
چنان كه در اين باره روايت است كه مقصود از اين محسودان ائمهء آل محمّدند .
« ابن ابى الحديد » ( 2 ) گويد : اين آيه درباره على ( ع ) و علم مخصوص او نازل گشته ،
هامش
( 1 ) سوره نساء آيه 54 .
( 2 ) شرح نهج البلاغة 2 ر 236 .