و اينكه نبايد با غرض دنيوى معاوضه شود از خرافات است .
عمرو بن عاص از ابتداء ملحد بود و هيچگاه از الحاد و زندقه اش منصرف نشد و معاويه نيز مانند او است .
و در ج 2 ص 113 گويد : من از كتب متفرقه ، سخنان حكيمانه اى نقل نمودهام كه نسبت به عمرو بن عاص داده شده و من آنها را پسنديده و نيكو يافتم و نقل نمودم چه ، من فضيلت هيچكس را انكار نمىكنم هر چند كه از لحاظ دينى پسنديده نباشد ! .
و در ص 114 از استاد خود ابو عبد اللَّه نقل كرده كه :
اولين كسى كه قائل به إرجاء محض شد معاويه و عمرو بن عاص است ، اين دو چنين پنداشتند كه با وجود ايمان هيچ گناهى زيان نمىرساند ، و بر اين اساس هنگاميكه به او گفته شد : خودت مىدانى با چه كسى محاربه نمودى و آگاهى چه گناهى مرتكب مىشوى ، در جواب گفت : اطمينان و وثوق به قول : خداى تعالى يافتم كه مىفرمايد . * ( إِنَّ الله يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً ) * : خداوند همهء گناهان را مىبخشايد .
و در ج 2 ص 179 گويد : امّا معاويه فاسقى بود مشهور به قلَّت دين و انحراف از اسلام و همچنين كسانى كه او را پشتيبانى كردند از جمله عمرو بن عاص و ستمكاران اهل شام ، و افراد بى بند و بار و نادان صحرا نشين و وحشى كه امر آنان بر هيچ كسى پوشيده نيست و اشخاصى بودهاند در خور محاربه و جنگ و ستيز با آنها .
در اين زمينه سخنان بسيارى است كه در كتابهاى مورد اعتماد ذكر شده كه شخصيت ! اين مرد را ( عمرو بن عاص ) در مقابل خواننده مجسّم و نمايان مىسازد و روحيّات و حقيقت وجود او را و تمامى نقاط عيب وضعفش را نمودار مىنمايد اينك نمونه اى از آن سخنان :
الغدير ( فارسي ) — صفحة 232
مساهمون: محمد تقي واحدي
ص٢٣٢