الميزان فرمودهاند : « امام عليه السلام هدايتگرى است كه با فرمان ملكوتى كه همواره با او است مردم را هدايت مىكند پس امامت به حسب باطن گونهاى ولايت بر مردم در اعمال آنان مىباشد » « 1 » .
هدايتگر به سوى خدا به وسيلهء اين ولايت تكوينى مىتواند با فرمان خداوند در اسباب و علل مادى تصرف كرده ، به حقيقت و باطن بندگان خدا دست يافته و آن چه از حقايق هدايت مناسب حال آنها باشد به آنها عطا نمايد . ما از راه تدبر در آياتى كه نص بر وجود شاهد اعمال در هر زمان بر اهل عصر خود مىباشد به حقيقت اين تصرف دست يافتهايم .
هدايتگر از جانب خداوند منصوب مىشود
با بازگشتى ديگر به قرآن كريم مىيابيم كه قرآن بر اين مطلب تصريح كرده كه هر كس هدايت مردم را با فرمان خداوند تبارك و تعالى به دست مىگيرد امام منصوب از جانب خداوند متعال براى اين امر است اين مطلب از كلام خداوند متعال : « وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا » ؛ آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مىكردند . « 2 » به روشنى استفاده مىشود .
اين خود تأكيدى بر مدلول آيات امامت است و اينكه امامت عهدى الهى است كه خداوند متعال آن را در كسانى كه از ميان بندگان خود انتخابشان مىكند قرار مىدهد و ما در بحث دربارهء آيات سورهء اسرا و صفات امام به اين مطلب اشاره نمودهايم .
حال به آيهء مورد بحث از سورهء « رعد » باز مىگرديم . به اين نتيجه رسيده
هامش
( 1 ) . تفسير الميزان 1 / 272 .
( 2 ) . انبياء / 73 .