مىباشد .
بنا بر آنچه گذشت ، كسى كه شاهد بر قوم خويش مىباشد به ناچار بايد حداقل قسمتى از علم كتاب را داشته باشد ، حداقل مىتوان گفت كسى كه مقدارى از اين گونهء خاص از دانش در نزد او باشد بر انجام چنين كارى قادر است . خداوند متعال در آيهء آخر سوره رعد فرمايد : « وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَست مُرْسلًا قُلْ كفَى بِاللَّهِ شهِيدَاً بَيْني وَ بَيْنَكمْ وَ مَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتاب » ؛ و كسانى كه كافر شدند مىگويند : « تو فرستاده نيستى » بگو : « كافى است خدا و آن كس كه نزد او علم كتاب است ، ميان من و شما گواه باشد » « 1 » .
و از طريق اهل سنّت - / چنان كه حاكم حسكانى در شواهد التنزيل نقلكرده است « 2 » - / و از طرق مذهب اهل بيت عليهم السلام نيز به اثبات رسيده است كه اين آيهء كريم در شأن و منزلت حضرت امام على عليه السلام نازل گرديده است و اين اثبات كنندهء اين مطلب است كه علم الكتاب در نزد آن حضرت و ائمه و پيشوايانى كه از اولاد آن حضرت هستند موجود مىباشد . در تاريخ هم احدى غير از آنان اين ادّعا را نكرده و سيره و رفتار و روش زندگى آن بزرگواران ، همچنين بسيارى از رواياتى كه حُفّاظ اهل سنّت و شيعه از آن بزرگواران نقل نمودهاند نيز شاهد صدق مدعايشان بوده است .
پس از آيات ذكر شده مىتوان چنين نتايجى را استنباط نمود :
1 . حتمى بودن وجود كسى كه خداوند تبارك و تعالى در هر عصر وى را شاهد بر اعمال بندگان قرار داده و به واسطهء او بر اهل زمان و امّتش در روز قيامت احتجاج مىكند . پس او امام زمان آن امت است كه آنان را در قيامت به
هامش
( 1 ) . رعد / 43 .
( 2 ) . شواهد التنزيل 1 / 400 به بعد .