گرفته ، آن را حفظ نموده و به مردم منتقل نمايد ؛ وى بايد شايستگى اين امر را داشته باشد كه خداوند عزوجل عِلم كتاب و ابزار شناخت حقايق اعمال مردم را براى شهادت بر آنها و احتجاج به امام بر مردم در روز قيامت به او عطا نمايد . در ادامهء بحث توضيح بيشترى در اين زمينه خواهيم داد .
همچنين شايسته است كه امام داراى بالاترين درجات عدالت و پرهيزكارى باشد ، تا كوچكترين خللى در انتقال هدايت الهى به مردم از ناحيهء او روى نداده و كوچكترين ستم و بى عدالتى در شهادت او بر مردم در روز قيامت ايجاد نشود . معناى اين سخن اين است كه امام بايد داراى درجهء بالايى از عصمت باشد و اين صريح قرآن كريم است كه مىفرمايد :
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِني جَاعِلُك لِلنَّاسِ إِمَاماً قَالَ وَ مِن ذُرِّيَّتى قَالَ لا يَنَالُ عَهْدِي الظالِمِينَ » ؛
و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود ، و وى آن همه را به انجام رسانيد ، [ خدا به او ] فرمود : من تو را پيشواى مردم قرار دادم [ ابراهيم ] پرسيد : « از دودمانم [ چطور ] ؟ » فرمود : « پيمان من به بيدادگران نمىرسد . « 1 »
در نتيجه ، امامت عهدى از جانب خداوند تبارك و تعالى است كه هيچگاه به كسى كه به هر نحوى آلوده به ظلم باشد نخواهد رسيد و پيداست كه ارتكاب معاصى و گناهان يكى از مصاديق ظلم است و به همين دليل ، واجب است كسى كه شايستگى امامت پيدا مىكند معصوم باشد .
و از آنجا كه در اين آيه مىبينيم هنگامى كه خداوند تبارك و تعالى خواست حضرت ابراهيم عليه السلام را به قرار دادن امامت در نسل و ذريهاش مفتخر
هامش
( 1 ) . بقره / 124 .