تفكر بشرى و غيبت مهدى عليه السلام
در تفكر بشرى مانعى براى طول عمر اين مصلح جهانى نيست و همين امر نيز ، در بردارندهء ايمان به غيبت آن مصلح است كه همان اعتقاد مذهب اهلبيت عليهم السلام مىباشد ، بلكه همان گونه كه در كلام متفكر ايرلندى برنارد شاو ملاحظه كرديم فكر بشرى طول عمر مصلح را براى قيام به مسئوليت اصلاحى بزرگى كه دارد امرى ضرورى به شمار مىآورد . بنابراين تفكر بشرى به صورت كلى هيچگاه از نظر اصولى ايمان به غيبت مصلح جهانى را رد نمىكند ، چرا كه دلايل اثبات كنندهء آن از مقبوليت عقلى برخوردار است .
دانشمندان نيز به روشن كردن مسأله امكان عقلى طول عمر امام مهدى عليه السلام و عدم تعارض اين مسأله با هيچ يك از قوانين عقلى پرداختهاند مانند : شيخ مفيد در كتاب « الفصول العشره فى الغيبة » و سيد مرتضى در كتاب « المُقنِع فى الغيبة » و علامه كراجكى در كتاب « البرهان على طول عمر امام زمان عليه السلام » ( كه ضمن جلد دوم كتاب كنزالفوائد آن بزرگوار به چاپ رسيده است ) ، شيخ طبرسى در كتاب « إِعلامُ الوَرى » ، سيد صدر در تحقيقش درباره حضرت مهدى و بسيارى ديگر از دانشمندان و كمتر كتابى را درباره غيبت مىتوان يافت كه اين موضوع را به بحث نگذاشته و بر آن استدلال نكرده باشد .
تفكر دينى به ظهور مصلح جهانى پس از غيبت ايمان دارد
اتفاق نظر پيروان اديان بر اين مسأله كه ظهور مصلح جهانى حتمى است :
همواره با ايمان به مسأله ديگرى همراه است و آن اينكه اين ظهور پس از غيبتى طولانى به وقوع خواهد پيوست ، يهوديان به بازگشت « عُزير » يا منحاس