نموده و اين ثمرات را نسل بعد از نسل از يكديگر گرفته و در نزد خود جمعنمايند « 1 » .
ايمان به حضرت مهدى عليه السلام تجسم يك نياز فطرى
ظهور پديدهء ايمان به نظريهء حتمى بودن ظهور يك منجى جهانى در فكر همهء انسانها ، كاشف از وجود پايههاى محكم و قوى براى اين عقيده است و اين پايهها از فطرت انسانى بر مىخيزد . به اين معنى كه شيوع اين نظريه پرده از يك نياز عام فطرى بر مىدارد كه همه ابناى بشر در آن اشتراك دارند ، و اين نياز ، براساس آنچه انسان در سرشت خود با آن آفريده شده است شكل مىگيرد كه همان كمال جويى دائم و فراگير انسان است و ظهور منجى جهانى و برپايى دولت عدل در روز موعود نيز به نحوى رسيدن جامعه بشرى به همان كمال مورد نظر را وعده مىدهد .
علامهء شهيد سيد محمد باقر صدر ( قدس سره ) مىگويد : « مهدى عليه السلام تنها تجسم يك عقيدهء اسلامى و داراى علامت مذهبى خاص نبوده ، بلكه تجسم آمال و آرمانهايى است كه بشريت با همه اديان و مذاهب مختلف خود بدان روى آورده است ، مهدى عليه السلام بروز خارجى يك الهام فطرى است كه مردم عليرغم تنوع عقايد و وسايل گوناگونى كه براى راهيابى به جهان غيب برگزيدهاند ، از طريق آن الهام ، دريابند كه انسانيت را بر گسترهء زمين ، روز موعودى است كه نتيجهء بزرگ و هدف نهايى رسالات آسمانى در آن روز محقق خواهد شد و روند فرسودهء زندگى انسان در طول تاريخ پس از رنجى
هامش
( 1 ) . براى توضيح بيشتر به كتاب تاريخ الغيبة الكبرى / 276 به بعد مراجعه كنيد .