استوار و پابرجا مىماند ، خود دليل بر استمرار وجود آنان در فاصلهء زمانى ميان وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله و روز قيامت است . چرا كه اگر معتقد به تفرقه ميان آنان شويم و در حالى كه بقاى دين به وجود آنان بستگى دارد ، زمانى را خالى از آنان بدانيم ، در واقع معتقد به ضايع شدن اسلام و عدم برپايى آن در برههاى از زمان شدهايم و اين بر خلاف مضمون حديث شريف مىباشد كه با عباراتى چون :
« لا يزال الدين قائماً ؛ همواره اين دين برپا مىباشد . . . »
يا
« لا يزال الإسلام عزيزاً ؛
همواره دين اسلام عزيز خواهد بود . . . » عزت و بقاى دين را به وجود اين افراد منوط و مربوط كرده است .
از همين رو است كه نمىتوان مصداق حديث شريف را اشخاصى دانست كه در طول تاريخ اسلام پراكنده هستند بلكه نبايد به هيچ وجه برههاى از زمان را فرض كرد كه از وجود آن بزرگواران خالى باشد . پس وجود اين دوازده تن پشت سر هم و پيوسته است .
همين صفت كه برقرارى دين خدا به واسطهء آنان است نكتهء ديگرى را نيز روشن مىكند و آن اينكه : منظور از خلافت و جانشينى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله همان معناى عامى است كه قبلا بيان كرديم و در درجهء اول شامل جانشينى پيامبر در مقام پاسدارى از دين حق و دعوت و راهنمايى مردم به سوى آن مىباشد و اين صفت ، به آنان شايستگى سرپرستى امت و ولايت شرعى بر آنان را مىدهد كه مطابق مفاد حديث شريف غدير كه پيشتر گذشت ، برگرفته از ولايت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است .
خود اين امر نيز ذاتاً مستلزم آراستگى آنان به درجهء بالاى آشنايى با دين حق و عمل به آن مىباشد تا شايستگى حراست از دين و دعوت مردم را به آن داشته باشند و عبارت :
« كلهم يعمل بالهدى و دين الحق » ؛
همهء آنان بر اساس هدايت و
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 123
مساهمون: منذر حكيم
ص١٢٣