به كوفه از شدت عمل ، كوتاهى نمىكردند . همهء اين كارها به دليل ترس حكومت از حركت فعّال و تأثيرگذار آن حضرت در ميان امت بوده است .
از ديگر سوى مقابله با حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام بهعنوان رهبر حركت رسالى اسلام منحصر به خلفاى عبّاسى معاصر آن حضرت نبوده است .
چراكه در آن زمان خطرهاى ديگرى نيز وجود داشت ، از جمله خطر نواصب كه آشكارا به دشمنى با اهل بيت نبوى عليهم السّلام پرداخته و در برابر تز فكرى و سياسى برجستهء آنان ، كه با تزهاى گروه قبضهكنندهء حكومت و منحرف از اسلام نبوى مخالف بود به كارشكنى مىپرداختند « 1 » .
ناصبيان از اموى گرفته تا عبّاسى ، به خوبى مىدانستند كه اهل بيت نبوى وارثان حقيقى پيغمبر بوده و تسلط آنان بر حكومت جز با دور كردن اين خاندان از مصادر قدرت ميسر نمىگردد . آنان ، ائمّهء معصومين و شيعيان آنها را به شدت محدود كرده ، حركت آنها را كند نموده ، ايشان را از امت اسلام جدا كرده و به طرق مختلف و با هر وسيلهء سركوبگرانهاى كه برايشان دست مىداد كار را بر آنها سخت مىگرفتند .
اين شرايط زمانى كه حضرت امام عسكرى عليه السّلام و پيروان آن حضرت با آن دست به گريبان بودند نقش بزرگى در موضعگيرىهاى مثبت يا منفى حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام در برابر رويدادها و پديدههايى كه امت اسلام با آن روبرو بوده و بعدا آنها را خواهيم شناخت ، داشته است .
حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام با سه تن از خلفاى دولت عبّاسى معاصر بوده است .
هامش
( 1 ) . الائمّة الاثنى عشر / 235 .