منصور و آن هنگام كه امام صادق عليه السّلام امامت حضرت كاظم عليه السّلام را به شيعيان نزديك و رازدار خود اعلام كرد و بين ديگر شيعيان و امامت حضرت كاظم پيوند زد ، همدم و همراه پدر بود .
5 . بىترديد ، امامت ، منصب و موهبتى است الهى كه به شايستگى نامزد اين مقام و توانايى او در به دوش كشيدن اين مسئوليت بزرگ و سترگ بستگى دارد و در چنين فردى تبلور مىيابد . از اينروست كه بايد از سوى خداوند برگزيده شود و هم توسط فردفرد امامان معصوم عليهم السّلام تعيين و نام برده شوند .
نصوص زيادى در كتابهاى حديث و اخبار آمده است كه طى آنها پيامبر اكرم عليه السّلام دربارهء جانشين خود با صحابه و خاندان خويش سخن گفته و ايشان را معرفى كرده است . البته روايات و مطالب مستقيمى كه هرامام دربارهء امام پس از خويش بيان فرموده ، از نظر نص ، اسلوب تعبير و دلالت ، تحت تأثير شرايط زمانى و مكانى ، گاهى صريح و زمانى در قالب كنايه و اشاره بوده است .
با نگرش در رواياتى كه از امام صادق عليه السّلام در مورد امامت فرزندش حضرت كاظم و ترتب زمانى آن روايت شده ، شيوهء روشنگرى امام صادق عليه السّلام در اين زمينه روشن خواهد شد كه چگونه امام عليه السّلام دگرگونىهاى موجود در جامعهء روزگار خويش را - كه دو دهه ( از ولادت امام كاظم عليه السّلام ) تا شهادت امام صادق عليه السّلام به طول انجاميد - مدنظر قرار داده است . اين در حالى بود كه حضرت صادق عليه السّلام فرزندانى ديگر داشت كه از جملهء آنها اسماعيل بود . مادر اسماعيل « فاطمه » دخت « حسين اصغر » معروف به « الأثرم » عموى امام صادق عليه السّلام بود . امام صادق عليه السّلام اسماعيل را بسيار دوست مىداشت و همين
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 67
مساهمون: منذر حكيم
ص٦٧