من گناه نادانان شما را برعهدهء دانايان شما مىدانم ، شما را چه مىشود كه چون مىشنويد مردى از شما كار ناپسندى كرده و باعث ناراحتى ما ( اهل بيت ) شده است ، به نزد او رفته و با كلامى رسا به نكوهش و ملامت او بپردازيد ؟ يكى از اصحاب آن حضرت فرمودند :
در اين صورت آنان از ما قبول نمىكنند . آن حضرت پاسخ دادند : آنان را ترك گوييد و در مجالس آنان ننشينيد « 1 » .
امام عليه السّلام در اينجا دانشمندان از اصحاب خود را سفارش مىكند كه در ارشاد كسانى كه منسوب به مكتب اهل بيت بوده امّا جاهل هستند و مرتكب بعضى از خطاها و گناهان مىشوند ، به اين بهانه كه آنان جرأت بر ارتكاب كارهاى زشت پيدا كردهاند از رسالت خود در ارشاد آنان شانه خالى نكنند .
كارى كه تأثير منفى بر پيروان امام صادق عليه السّلام مىگذاشت و در نتيجه دعوت كنندگان به صلاح و رستگارى را مىآزرد .
به نظر امام عليه السّلام تنها هنگامى ترك و رها كردن چنين اشخاصى جايز است كه شكّ از ذهن آنان بر طرف شده و در عينحال از اصلاح شدن آن شخص مأيوس باشند .
بعد سوّم : آن حضرت به محكم شدن رشتههاى انس و الفت در جامعهء اسلامى و انتشار فضيلت در ميان مردم سخت اشتياق داشته تا بدينوسيله دشمنى و كينه از ميان جامعهء اسلامى رخت بربندد ، امام صادق عليه السّلام از مال خود به بعضى از اصحاب خود مىداد تا بوسيلهء آن مال بين افرادى كه باهم درگيرى مالى دارند اصلاح كند . آن حضرت اين عمل را به خاطر از بين بردن دورى و قهر و هجران در ميان مردم مسلمان انجام مىدادند تا اينكه مبادا اين درگيرىها
هامش
( 1 ) . امام صادق و المذاهب الاربعة 3 / 291 .