گرفته بود ، به خوبى برايمان روشن مىگردد .
واقعيت اين است انواع تنگناهايى كه از ناحيهء خط حكومت وقت ، به آن دسته از ياران رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه پاى بند روش الهى او بودند به ويژه بر على بن ابى طالب امير مؤمنان عليه السّلام تحميل مىشد ، سبب عميقتر شدن مصيبتهاى امام حسين گشت ، نظير جلوگيرى از رسيدن خمس و ساير حقوق به آن حضرت ، چنانكه اين حقيقت در ماجراى ملّى كردن « فدك » كه يكى از اهداف دشمن ، ايجاد فشار مالى ديگرى بر اهل بيت پيامبر و فرزندان امير مؤمنان عليه السّلام بود ، به خوبى روشن است .
در دوران عمر بن خطاب
در عصر وى تنگناها ابعاد بيشتر و مهمتر به خود گرفت . به گفتهء تاريخ نگاران ، عمر ، خروج ياران رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را از مدينه جز با اجازهء او ممنوع اعلام كرد . اين ممنوعيت امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام را نيز شامل مىشد ، به گونهاى كه اين عمل به نمونهء ديگرى از فشارهاى وارده بر اهل بيت پاك و وحى ، تبديل گشت .
آرى ، اينگونه رفتارهاى زورگويانه و جهتگيرىهاى ستمگرانه ، به دور ساختن امير مؤمنان از صحنه و خانهنشين شدن آن حضرت انجاميد ، كه عدم حضور وى را در عرصههاى سياسى و اجتماعى در پى داشت به گونهاى كه حضرتش كاملا به فراموشى سپرده شد ، هرچند خليفهء وقت ، گاهى در مورد برخى مسائل به آن حضرت مراجعه مىكرد و شايد بتوان نياز خليفه را به وجود امام در مسائل جديدى كه برايش پيش مىآمد و هيچكس جز امام على عليه السّلام قادر بر حلّ مورد قبول آنها نبود ، سبب دور نساختن حضرت از مدينه دانست .