موضوع بحث و مناقشات فراوانى صورت گرفت تا آنجا كه ابو بكر از آن بانو خواست براى اثبات مدعاى خود شاهد بياورد ، فاطمه صلّى اللّه عليه و إله امير مؤمنان و حسنين عليهم السّلام و ام ايمن را شاهد آورد ولى ابو بكر گواهى آنها را پذيرا نشد و از بازگرداندن حق زهرا عليها السّلام امتناع ورزيد .
گواه گرفتن زهراى بتول عليها السّلام ، حسنين عليهما السّلام را ( با آنكه خود ، به حكم آيهء تطهير معصوم تلقى مىشد ) ، عملى بود كه طبق احكام شرع مقدس اسلام و در برابر ديدگاه مسلمانان و با تأييد سرور اوصياء امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام صورت پذيرفت . همهء اين امور كاملا دلالت بر شايستگى آن دو بزرگوار براى اداى گواهى و شهادت در چنين مناسبتى دارد ، در صورتى كه آنان در آن روز بيش از هفت سال نداشتند .
سپردن نقش بارزى به امام حسن و امام حسين عليهما السّلام در چنين قضيهء بزرگى ، اتفاقى و جداى از ضوابطى كه مواضع اهل بيت عليهم السّلام را نظام مىبخشيد نبود ، بلكه در امتداد مواضع رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله نسبت به آن دو در جهت مهيّاسازى و قرار دادن آن بزرگواران در جايگاه طبيعى و در سطح رهبرى امت ، تلقى مىشد .
2 . اعتراض به ابو بكر
روزى حسن بن على عليه السّلام در كودكى بر ابو بكر وارد شد و وى بر فراز منبر سخن مىگفت ، حضرت بر او بانگ زد و با اعتراض به او ، فرمود : از منبر پدرم پايين بيا . ابو بكر در پاسخ امام گفت : به خدا ! راست گفتى ، اين منبر پدر توست نه منبر پدر من . « 1 »
هامش
( 1 ) . تاريخ الخلفاء سيوطى 80 ، صواعق المحرقه 175 .