3 . امام و پرسش مرد صحرانشين
امامت بر دو ركن اساسى يكى لياقت و شايستگى كه علم و دانش و عصمت را شامل مىشود و ديگرى صريح روايات ، استوار است . از اينرو ، ملاحظه مىكنيم كه ائمه عليهم السّلام همواره به بيان اين روايات و يادآورى و تأكيد بر آنها توجه زيادى مبذول مىداشتند و امام حسن عليه السّلام در بسيارى از سخنان و موضعگيرىهاى خود در اين زمينه توجه خاصى به بيان اين روايات داشت از جمله در مورد ائمه عليهم السّلام فرمود : آنان كسانىاند كه خداوند اطاعتشان را بر همگان واجب ساخته و يكى از دو امانت گرانسنگ رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله بهشمار مىآيند . « 1 »
در مورد علم و دانش نيز اينچنين بود زيرا ائمه عليهم السّلام پيوسته بر اينكه وارث علم رسول خدا هستند و جفر و جامعه و ديگر را در اختيار دارند ، تأكيد داشتند . « 2 »
امام على عليه السّلام در اثبات صفت علم امامت براى امام حسن عليه السّلام از دوران كودكى وى ، اهتمام ورزيد تا مسلمانان را از پايهء علمى امام عليه السّلام آگاه سازد . اين عمل خود ، دليلى قاطع بر امامت امام مجتبى عليه السّلام بهشمار مىآمد و امير مؤمنان عليه السّلام مىكوشيد اين موضوع را براى كسانى كه به حكومت و خلافت چنگ انداخته و آن را به خود اختصاص دادند و صاحبان واقعى آن را از حقشان دور ساختند ، ابراز نمايد . امام على عليه السّلام در توجه انظار مردم به امام حسن عليه السّلام به كاربرد شيوهاى دست زد كه مردم آن را براى يكديگر نقل نموده و در مجالس و محافلشان از آن ياد كنند ، زيرا پاسخ دادن كودكى زير ده سال به پرسشهاى دشوار و پيچيده ، قضيهاى بود كه موجب شگفتى آنان مىشد و توجهشان را به وى جلب مىكرد .
هامش
( 1 ) . الغدير 1 / 198 .
( 2 ) . به مكاتيب الرسول 1 / 59 - 89 مراجعه شود .