كوشش داشتند تا ديلمان را به تصرف آورند اما استندار شرف الدولهء بيستون آنها را راند و بر ضد آنها به آشوبگرى پرداخت . او در كوهستانهاى لاهيجان مأوا گزيد و رؤساى اين ديار نسبت به او سوگند وفادارى ياد نمودند و به او لقب كلاه استندار دادند زيرا هيچوقت كلاه از سر خود بر نمىداشت . او در سال 620 هجرى ( 24 - 1223 ) وفات يافت .
پسرش ملك فخر الدوله نام آور نتوانست اين ناحيه را حفظ كند و قدرتش در اثر هجوم مغول به ضعف گرائيد . پسر بزرگش ملك حسام الدوله اردشير به عنوان حاكم گيلان جانشين او گرديد ، و برادرش اسكندر بن نام آور حاكم ناتل
Natel
و نقاط مجاور شد . اردشير احتمالا در 243 هجرى ( 465 - 1245 ) وفات يافت و استندار شهر آكيم بن نامآور به عنوان يك استندار به جنگ مداومى دست زده سلاطين گيلان كه راه او را به ديلم قطع كرده بودند پس از اينكه وى را واداشتند تا به سمت نمكاورود
Namakavrud
عقب نشينى كند ، آن محل را مرز گيلان منظور نمودند . او در سال 671 هجرى ( 3 - 1272 ) وفات يافت .
ناصر الدوله شهريار بن كيخسرو بن شهر آكيم دفعات زيادى در گيلان و ديلمان به تاخت و تاز پرداخت . او سه مرتبه با شكور
Sekver
و شكورىها به مبارزه پرداخت و ديلمان را تا تنهيجان به تصرف آورد . با اقدامات او به تسلط استندران رستمدار در گيلان خاتمه داده شد .
ملاحده
اسمعيليان كه قلعهء اصلى و عمدهء آنها به نام الموت در درهء علياى شاهرود بود ، قدرت خود را چه بوسيله كشتار - هاى فدائيان خود و چه با لشكركشى تا جنوب شرقى گيلان توسعه دادند .
كيا بزرگ اميد گيلان را فتح كرد و حاكم آنجا به نام ابو الهاشم زندانى و كشته شد .