از آنجا گريخت و به كشور خود بازگشت .
اولجايتو مصمم گرديد تا گيلان را از چهار طرف محاصره كند . امير چوپان را به آستارا فرستاد . او با مير ركن الدين احمد حاكم آن ناحيه كه منصب او مورد تأييد قرار گرفته بود ملاقات نمود . مير ركن الدين سپاه مغول را به گسكر راهنمائى كرد و در آنجا اميره شرف الدين شارم آبى از افسران سلطنتى پذيرائى كرد . امير چوپان در حالى كه غنيمت فراوانى به چنگ آورده بود ، سلاطين سرزمينهائى را كه در مسيرش بود با خود همراه برد و پيش از آنكه سلطان اولجايتو به لاهيجان برسد به سپاه او ملحق گرديدند . امير قتلغ شاه از راه خلخال وارد گيلان شد . گيلانيها سه بار نيروى او را با شكست مواجه ساختند بعد اميره دباج اظهار اطاعت نمود . اميره قتلعشاه روى توجه به سخنان پسر خود اميره سياوجى به پيشنهادى كه به او شده بود توجهى ننمود و تا فومن پيش راند و نزديك تولم و رشت مغلوب گرديد و به وسيلهء ركابزن سلطان تولم بقتل رسيد ، گوشهايش را بريدند و با گوشواره بردند . عدهء زيادى از سپاهيان مغول در ميان لجن گيلان به قتل رسيدند و غنيمت زيادى به دست گيلانيها افتاد .
امير طغان و امير مؤمن از راه قزوين به گيلان وارد شدند و از كوراندشت و لوشان گذشتند . هندوشاه سلطان اين ناحيه فورا اظهار اطاعت نمود .
سلطان اولجايتو در سال 706 هجرى ( 7 - 1306 ) سلطانيه را ترك كرد و با سپاه زيادى از راه طارم و قلهء درفك به گيلان رسيد . در 18 ذيقعده 706 هجرى ( 1307 ) از كوراندشت به دشوارى به لوشان رسيد و سپاه او ملاحده را غارت كردند و آنها از در اطاعت در آمدند و طالشها را هم كه با شورشهائى از آنها جدا شده بودند مطيع ساختند . چون او وارد منطقهء حكومت نوپاشا گرديد ، سپاه مغول از حملهء ناگهانى سربازان شيرويه كه در جنگل مأوا داشتند
ولايات دارالمرز ايران ( گيلان ) ( فارسى ) — صفحة 461
مساهمون: ياسنت لويى رابينو
ص٤٦١