بقعه كه او را بر احتباس حمل حمل مىكند بسعوط تيغ مخروط از دماغ او بيرون كند و ديو عشوه كه بقطع مال مقاطعه وسوسه مىدهد بصليل شمشير هندى در [ 1 ] قارورهء قهر مقيّد گرداند و مصاعد قلال و معاقل جبال او كه موجب تنمّر و سبب تهوّر او گشته است بنفخهء صور ناى و كوس چون عهن منفوش و هباء مبثوث بر باد دهد ، از غزنه حركت كرد و به راه [ 2 ] بست بآوازهء عزم هرات نهضت كرد ، و خبر قصد [ 3 ] او بجانب هرات منتشر شد ، و ناگاه تاختى بجانب قصدار برد ، و والى آن بقعه در مفرش خواب پيش از شروق [ 4 ] آفتاب از دبادب مراكب سلطان در حوالى قصر خويش بى - آرام شد و مرگ مشاهدت كرد ، و بزنهار بيرون آمد ، و خود را در سمّ مركب سلطان انداخت و پانزده هزار بار هزار درم [ 5 ] كه از مواجب گذشته بر وى متوجّه بود بخويشتن فرا گرفت و بعضى نقد [ 6 ] ادا كرد ، و سلطان باستحثاث باقى مسبّبان فرا - داشت و پانزده مربط فيل كه او از بهر ذخيرهء ايّام و عدّت اوقات خصام اندوخته - بود بستد ، و حقّ طاعت و ضراعت و تيسير امل و تقرير عمل بادا رسانيد و بتجديد منشور ايالت او مثال داد و با حصول ارادت و شمول سعادت روى با غزنه نهاد ،
وَ اللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
« 1 » .
هامش
[ 1 ] - شع : هندى و
[ 2 ] - شع : و از راه
[ 3 ] - نسخ ديگر : + رايات
[ 4 ] - نسخ ديگر : + شعلهء
[ 5 ] - اس : پانزده هزار درم . چت و چق : پانزده هزار هزار درم . متن از شع
[ 6 ] - نسخ ديگر : بنقد .
( 1 ) و اللّه يؤتى . . . : خداى ملك خود را به هر كه خواهد دهد و او فراخ توان و داناست ( قرآن سورهء 2 « بقره » آيهء 247 ) .