فصل بيست و دوم دعاى غروب
تحرير نامهء عمل روزانه و مهر آن براى عرضه به پيشگاه الهى
مرحوم كلينى در كتاب ايمان و كفر از امام كاظم عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود :
كسى كه هرروز خود را محاسبه نمىكند ، تا اگر عملى نيك انجام داده است ، از خداوند طلب افزايش كند و اگر بدى كرده است ، از خدا پوزش بخواهد و توبه كند ، از ما نيست . « 1 »
هنگامى كه غروب خورشيد نزديك شد ، اگر از گناهانى كه انسان را مستحق ملامت و سرزنش و عذاب الهى مىكند ، در امان بودى ، تو همان بندهء خوشبخت و سعادتمندى ؛ ولى رسيدن به چنين مقام بلندى براى غير معصوم بسيار مشكل است ؛ چرا كه امير الحسن على عليه السّلام هنگامى كه در نهج البلاغه دنيا را توصيف مىكند و مىفرمايد كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله با دنيا دشمن بود ، آن را تحقير مىكرد و ناچيز مىشمرد ، چون خداى عزّ و جلّ دنيا را در نظر دوستان و خاصّان خويش منفور ، و زشت جلوه داده ، مىفرمايد : اگر ما عيبى جز اين نداشته باشيم كه آنچه خدا دشمن داشته ، دوست مىداريم و آنچه كوچك شمرده است ، بزرگ مىداريم ، براى
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 1 ، ص 152 ، ح 30 از تحف العقول و ج 70 ، ص 72 ، ح 24 از اختصاص و ج 71 ، ص 259 ح 3 ، از عدّة الدّاعى .