فاذا كان الزمان غدا ، گاهى كك زمان موصوف شد باينكه فرد است ، و پارهاى از نحويين اسم كان را كون در تقدير ميگيرد ، زيرا فعل كان بر مصدرش دلالت دارد ، و كون همان ، نوشيدن و پديد آمدنست ( و الشارده ) فرارى است ، و ( ثقفه ) بر وزن علمه يعنى به دو رسيد و او را گرفت و بر آن ظفر يافت ( و يخطئها ) يعنى درك نميكند ، و نميفهمد يا حفظ نميكند و فراموش مىكند آن را .
18 - على بن ابراهيم از . . . از جابر از حضرت باقر عليه السّلام بسندهاى گوناگون از اصبغ بن نباته روايت فرمايد كه امير المؤمنين عليه السّلام در خانهاش ، يا در كاخ فرماندهى براى ما سخنرانى فرمود ، و ما گردش بوديم ، سپس دستور داد سخنانش را نوشتند و بر مردم خواندند ، و ديگرى روايت كند كه ابن كوّاء از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از اوصاف اسلام و ايمان و كفر و نفاق پرسيد حضرت فرمود :
امّا بعد ، پس خداوند تبارك و تعالى اسلام را تشريع نمود ، و قانونهاى آن را براى آن كس كه بدان درآيد آسان كرد ، و اركانش را براى آن كس كه بدان پناه برد گران نمود ، و آن را عزّت پيروانش ساخت ، و براى هر كه درونش رود سلامتى ، و براى هر كه پيروش شود راهنمائى ، و براى هر كه آن را درپوشد زيور ، و براى هر كه آن را به خود گيرد عذر ، و براى هر كه به دو چنگ زند دستگيره ، و براى هر كه به دو چسبد ريسمان ، و براى هر كه بدان سخن گويد برهان ، و براى هر كه از آن پرتو گرفت روشنى ، و براى هر كه بوسيله آن مخاصمه نمود گواه ، و براى هر كه بدان حجّت آورد پيروزى ، و براى هر كه آن را در ياد خود جا دهد ، دانش ، و براى هر كه روايت كند ، حديث ، و براى هر كه قضاوت كند ، داورى ، و براى هر كه بيازمايد بردبارى ، و براى هر كه در آن انديشد لباس ، و براى هر كه آن را يافت فهم ، و براى هر كه تعقل كند ، يقين ، و براى هر كه تصميم گيرد بينائى ، و براى هر كه تفرّس و تأمّل نمايد ، نشانه ، و براى هر كه پند گيرد ، عبرت ، و براى هر كه باور كرد ، نجات ،
بحار الأنوار (ج65) (شيعه در پيشگاه قرآن و اهل بيت ع) (فارسى) — صفحة 474
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٤٧٤