خود ، يعنى خوددارى از تغيير احكامى كه خدايش قرار داده ، يا عمل به آنچه از اوامر و نواهى در بردارد .
17 - حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود ، سپاس خدائى را كه اسلام را تشريع فرمود ، و قانونهاى آن را براى آن كس كه بدان درآيد آسان كرد ، و اركانش را بر هر كه با آن درافتاد ، عزيز ساخت ، و او را براى آن كس كه بدان آويزد ايمنى ساخت ، و براى هر كه درونش رود سلامتى و براى هر كه بدان سخن گويد دليل ، و براى هر كه بوسيله آن مخاصمه نمود گواه ، و براى هر كه از آن پرتو گرفت روشنى ، و براى هر كه آن را دريافت فهم ، و براى هر كه در آن انديشيد مغز ، و براى هر كه تفرّس و تأمّل نمود نشانه ، و براى هر كه تصميم گيرد بينائى ، و براى هر كه پند گيرد عبرت ، و براى هر كه باور كرد نجات ، و براى هر كه توكل جست پشتيبان ، و براى هر كه كارش را بدان واگذارد ، آسايش ، و براى هر كه شكيبا بود سپر ، راههايش روشن ، و مواد آن آشكار ، و نشانه و پرچمش بلند ، و اطرافش تابان ، و چراغهايش درخشان ، و ميدان ( مسابقه ) اش گرامى ، و هدفش و الا ، گردآورنده ، ( اسبان ) پيشتاز ( كه از گوشه و كنار براى مسابقه جمع ميكنند ) ، رقابتآور در جايزه ، داراى سواركاران شريف ، راه راست آن باور ، و نشانگرش كردار صالح ، و پايانش مرگ ، و ميدان مسابقهاش دنيا ، و جاى گردآورى پيشتازانش ( براى جايزه دادن ) رستاخيز ، و جايزهاش بهشت است « 1 » .
سيد رضى كه خدايش از او خشنود باد ، در جاى ديگر ميگويد از حضرتش ايمان را پرسيدند ، فرمود ايمان روى چهار پايه است ، بر صبر و يقين و عدل و جهاد .
صبر چهار شاخه دارد كه عبارتند از شوق ، مواظبت ، و زهد ، و انتظار ، كسى كه شيفته بهشت است از شهوتها خوددارى كند ، و كسى كه مواظب دوزخ است
هامش
( 1 ) نهج البلاغه عبده ج 1 ص 219 خطبه 104 .