مىافكندند ، و بانواع سختيها خود را آزار ميدادند ، پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم اين برنامه را در اسلام نياورد و مسلمين را از آن نهى فرمود ، پايان .
مرحوم طبرسى قدس سره در تفسير آيه ( و رهبانيّه ابتدعوها - و ترك دنيا ، كه آن را از پيش خود بدعت گذاشتند ) « 1 » ميگويد ، رهبانيّه ، يك نوع عادتى است در عبادت كه نشانگر معناى رهبه ( خوف ) است يا در لباس شخص ، يا در انزواى از مردم يا در امور ديگر ، و معناى آيه اينست كه از پيش خود بدعت گذاشتند رهبانيّت را كه ما برايشان ننوشتهايم ، و بقولى منظور از اين رهبانيّت ، رها كردن زنها ، و مكان گرفتن در ديرهاست ، و اين قول قتاده است ، و تقدير آيه چنين است و رهبانيّتى كه ما بر آنها ننوشتيم مگر اينكه خودشان بدعت گذاشتند تا خشنودى خدا را بدست آرند ، ولى حقش را اداء نكردند ، و بقولى ، در روايتى از پيامبر نقل شده كه مقصود از اين رهبانيت ، رفتن آنها بدشتها و غلّههاست ، و مردم بعد از آنها حق آن را رعايت نكردند ، چون محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را تكذيب نمودند ، و اين قول ابن عباس است .
و بقولى ، رهبانيت ، بريدن از مردم است ، براى پرستش انفرادى ،
( ما كَتَبْناها )
يعنى واجب نكرديم آن را
( عَلَيْهِمْ )
زجّاج گويد تقدير آيه
ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ
و خواستن خشنودى خدا ، پيروى از اوامر اوست ، و اين توجيه خوبيست ، توجيه ديگرى در آيه هست كه در تفسير آمده و آن اينكه چون آن مردم از پادشاهان خود چيزهائى ميديدند كه تحمل نميتوانستند ، در زيرزمينىها و ديرها مكان گرفتند ، و اين مرام را بدعت گذاشتند ، و چون اين كار را بر خويش لازم كرده ، و آن را شروع نمودند ، بايد پايانش دهند ، مثل اينكه اگر انسان روزهاى را كه واجب نيست ، بر خود واجب سازد ، بايد تمامش كند ، و (
فَما رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها
- حق آن را رعايت نكردند ) .
هامش
( 1 ) سورهء حديد آيه 27 .