كه عمل را در اصل ايمان داخل ميداند بر اين مطلب حمل مىشود .
ابن شعبه در روايت مفصّلى از حضرت صادق عليه السّلام گزارش كند كه فرمود مؤمن از صفت ايمان بيرون نشود مگر به ترك آنچه كه با او شايسته ايمانست ، و سزاوار نام و حقيقت ايمان نشود مگر با انجام واجبات بزرگ پيوسته ، و ترك و دورى از گناهان بزرگ و اگر واجب كوچكى را ترك كند يا گناه كوچكى را انجام دهد از ايمان بيرون نيست و آن را رها نكرده مادامى كه واجب بزرگى را ترك نكند و گناه بزرگى را انجام دهد بدليل فرموده خداوند ( چنانچه از گناهان بزرگى كه شما را از آن نهى كردهاند دورى گزينيد ( يعنى گناهان كبيره ) ما از گناهان ديگر شما درگذريم و شما را بمقامى نيكو و بلند برسانيم ) « 1 » يعنى آمرزش گناهان غير كبيره پس اگر گناه كبيرهاى انجام دهد ، همه گناهانش چه كوچك و چه بزرگ مؤاخذه و عذاب دارد ، تا اينجا سخن حضرت صادق عليه السّلام است .
اگر بدان چه گفته شد توجه كردى پس بدان ، هر كس يكى از امور دينى را نداند و نسبت به او نادان باشد ايمانش به همان اندازه ناقص است و هر كس يك حق درستى را كه بايد باور كرد منكر شود ، از روى تكبّر ، يا هوس ، يا تقليد يا تعصّب ، رگى از كفر جحود دارد ، و هر كس به زبان آرد آنچه را باور ندارد براى هدفى غير از دين ، يا عملى را كه مربوط بآخرتست براى هدف دنيوى انجام دهد ، رگى از نفاق دارد ، و هر كه حقى را بعد از شناختن كتمان نمايد ، يا آنچه را موافق هوس اوست بپذيرد و آنچه موافق نيست نپذيرد ، رگى از تهوّد ( يهود منشى ) دارد ، و هر كس استبداد جويد و پيرو امام زمان يا نايب حق او يا كسى كه در يكى از امور دينى از او داناتر است نشود ، رگى از گمراهى دارد ، و هر كه حرام يا شبههاى را بجا آورد ، يا در عبادت سستى كند و بدان اصرار ورزد ، رگى از فسق دارد ، چنين كسى اگر عبادت بزرگى را ترك كند يا گناه كبيرهاى را انجام دهد
هامش
( 1 ) سورهء نساء آيه 31 .