بر كراهت هر يك از زوجين نسبت به طرفش ، مترتب مىشود به خلاف خلع ؛ زيرا خلع ، بر كراهت خصوص زوجه ترتب دارد . دوم آنها اين است كه : در مبارات شرط است كه فديه بيشتر از مهر زن نباشد ، بلكه احوط ( استحبابى ) آن است كه از آن كمتر باشد به خلاف خلع ؛ زيرا در خلع ، فديه به مقدارى است كه هر دو به آن راضى باشند . سوم آنها اين است كه : مبارات به لفظ « بارأتك » واقع نمىشود و اگر بين آن و بين لفظ طلاق جمع شود جدايى تنها به طلاق مىباشد به خلاف خلع ؛ زيرا احوط وقوع آن به لفظ خلع و طلاق با هم است چنان كه گذشت .
مسأله 20 - طلاق مبارات ، بائن است كه شوهر حق رجوع در آن را ندارد ، مگر اينكه زوجه قبل از انقضاى عدّه در فديه رجوع كند ؛ پس در اين صورت براى مرد رجوع به او جايز مىباشد .
تحرير الوسيله ( فارسى ) — صفحة 378
مساهمون: السيد الخميني
ص٣٧٨