كتاب ظهار
« ظهار » ، طلاق در زمان جاهليت و موجبِ حرمت ابدى بود و شرع اسلام حكم آن را تغيير داد و آن را موجب تحريم زوجهء مظاهره و لزوم كفّاره به جهت برگشتن ، قرار داد ، چنان كه به زودى تفصيل آن را خواهى دانست .
مسأله 1 - صيغهء ظهار اين است كه شوهر خطاب به زوجه مىگويد : « انت علىّ كظهر امّى » يا عوض « انت » مىگويد : « هذه » در حالى كه به زوجهاش اشاره مىكند ، يا « زوجتى » يا « فلانة » ، و تبديل « علىّ » به قولش « منّى » يا « عندي » يا « لدى » جايز است ، بلكه ظاهر آن است كه ذكر لفظ « علىّ » و نظاير آن اصلًا معتبر نمىباشد ، به اينكه مىگويد : « انت كظهر امى » . و اگر او را به جزء ديگرى از اجزاى مادر غير از ظهر تشبيه كند مانند سر يا دست يا شكمش ، پس در وقوع ظهار دو قول است كه احوط ( وجوبى ) آنها وقوع ظهار است . و اگر بگويد : « انت كأمّى » يا « امّى » در حالى كه قصد تحريم را داشته باشد - نه علو منزلت و تعظيم يا زيادى سن و غير اينها را - واقع نمىشود ؛ اگر چه احوط وقوع آن است ، بلكه احتياط ترك نشود .
مسأله 2 - اگر او را به يكى از محرمهاى نسبىاش - غير از مادر - مانند دختر و خواهر تشبيه كند پس با ذكر ظهر ، به اينكه مثلًا بگويد : « انت علىّ كظهر اختى » بنابر اقوى ، ظهار واقع مىشود . و بدون ذكر ظهر ، به اينكه بگويد : « كأختى » يا « كرأس اختى » واقع نمىشود ، با اشكالى كه در مسأله هست .