بين بردن اين سبب غيبت باشند تا حضرت بر آنها ظاهر گردد ، و اين دو ويژگى بايد در علّت غيبت باشد و گرنه به همان فساد و بطلانى كه ذكر شد ، خواهد انجاميد .
اگر اين كلام ثابت شده باشد بهترين علّت و سببى كه براى غيبت از اولياء و دوستان آن حضرت ذكر شده اين است كه گفته شود :
دانستيم كه علم به امام زمان عليه السّلام به نحو تعيين و جدا كردن او از مدّعيان دروغين ، جز به وسيلهء معجزه صورت نمىگيرد زيرا نصّ و روايت صحيح - دربارهء امامت خصوص اين امام - براى معيّن شدن و مشخّص گشتن او كفايت نمىكند . بلكه بايد معجزهاى آشكار ، بدست او صورت گيرد ، تا تصديق كنيم كه آن امام ، همين فرزند امام حسن عسكرى عليه السّلام است .
و علم به معجزه و دلالت كردن آن بر ظهور ، راهش ، استدلالى است كه ممكن است مورد شبهه قرار گيرد . و هركس دربارهء كسى كه معجزه به دست او ظهور يافته شبههاى پيدا كرد و معتقد شد كه اين معجزه ، باطل ، و نوعى تصرّف خارق العاده در اشياء است و قائل شد كه انجامدهندهء اين معجزه دروغگو و بههم بافنده است ، چنين كسى ملحق به اعداء و از زمرهء دشمنان محسوب مىشود ، از جهت اينكه بايد از او ترسيد .
* * *
المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 80
مساهمون: الشريف المرتضى
ص٨٠