احتمال دورى و نزديكى امام عليه السّلام
اگر گفته شود : هيچيك از شيعيان نيست مگر اينكه دور بودن منزلگاه امام عليه السّلام از خود را جايز و ممكن مىداند و اينكه امام يا در مشرق يا در مغرب اقامت دارد . پس اين شيعه از مشاهدهء امام نسبت به معصيت خود و يا اينكه شاهدى او را در حال معصيت ببيند و نزد امام عليه او شهادت بدهد در امان است .
در حالى كه اين امر در زمان ظهور امام ، حتّى با علم به دور بودن منزل او لازم نمىآيد . چون او از هيچ شهرى دور نمىباشد مگر اينكه شخصى را به جانشينى خود مىگمارد تا در غياب او مردم در گناه و نافرمانى از او خائف و ترسان باشند و از انتقام او بپرهيزند .
گوييم : همانطور كه هيچيك از شيعيان او نيست مگر اينكه دور بودن مكان امام از خود را احتمال مىدهد ، همانطور هيچيك از آنان نيست مگر اينكه وجود او را در ديار خود و در نزديكى محل اقامت و در همسايگى منزل خود ممكن و محتمل مىداند . و همين احتمال براى تحقق پرهيز و خوف و عدم امنيّت در انجام گناه ، كافى است .
علاوهبر اين ، حتى در ظهور امام و با وجود گسترش قدرت و نفوذ فرمان