امكان تعيين جانشين
امّا آن قسمت از سؤال گذشته كه : امام اگر ظاهر و شناخته شده مىبود و از ديارى غايب مىشد ، حتما قبل از رفتن و غيبت از ديار ، كسى را كه چون خودش باعث خوف گناهكاران مىشد به جانشينى خود برمىگزيد .
پس ثابت شد كه در حال غيبت ، همين مقدار كه احتمال و امكان نزديك بودن منزلگاه آن حضرت به ما و معاشر بودن با ما وجود داشته باشد ، كافى است كه ترس از او در وجود ما پيدا شود و هراس از گناه و نافرمانى او كامل گردد .
لكن ما از اين حكم تنزّل كرده و مىگوييم :
چهكسى ، قائلين به غيبت امام زمان عليه السّلام را از مثل چنين ادّعايى منع مىكند كه بگوييم :
همانا امام عليه السّلام در اطراف زمين از هيچ شهر و بلدى دور نمىماند ، مگر بعد از اينكه برخى از اصحاب و ياوران خود را به عنوان جانشين در هركجا تعيين مىكند . لذا بناچار بايد براى او ياوران و اصحابى در هريك از شهرها و سرزمينهاى دور از او باشند كه در مراعات آنچه بر شيعيان