ايشان در بين همهء مردم ، بازهم هيچيك از انجامدهندگان كارهاى زشت و ناروا نيست مگر اينكه مخفى ماندن آن عمل را و نرسيدن خبر آن به گوش امام را احتمال مىدهد و ممكن مىشمارد با اينهمه ، آن ترس برقرار است و لطفى كه در وجود امام نسبت به بازماندن امّت از گناه و نافرمانى هست ، ثابت مىباشد .
پس چگونه كسى كه ما را به چنين چيزى در زمان غيبت ملزم مىسازد از وجود چنين حالت مشابهى در دوران ظهور فراموش مىكند ؟
* * *
المقنع في الغيبة ( امامت و غيبت از ديدگاه علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 105
مساهمون: الشريف المرتضى
ص١٠٥