ميدانستند ؛ تا بروزكار محمّد « 1 » مهدىء « 2 » بن منصور . پس محمّد مهدىء بن منصور ايشان را بر آن داشت كه تا بامامت عبّاس « 3 » معتقد شوند ، و عبّاس را امام كرفتند ، و امام دانستند .
و بعد ازو عبد اللّه [ بن ] عبّاس ، و بعد ازو علىّ بن عبد اللّه ، و بعد ازو محمّد بن على ، و بعد ازو ابراهيم « 4 » بن محمّد ، پس سفّاح « 5 » را ، پس منصور « 6 » را ، و بعد ازو مهدى . پس همچنان كشيده شد در فرزندان او ، يكى را پس از آن ديكر امام مىدانستند .
و جون مختار بن [ أبى ] عبيد ثقفى ، بكوفه اظهار آن مىنمود كه من بيعت از برآىء محمّد [ بن ] حنفيّه مىستانم « 7 » ، و حال « 8 » آن بود كه [ عبد اللّه بن الزبير ] عبد اللّه بن العباس « 9 » ،
هامش
( 1 ) . او محمد ملقّب به مهدى عباسى ، فرزند عبد اللّه منصور عباسى ، سومين خليفه عباسى ، كه از 6 ذى حجّه سال 158 هجرى ، تا 23 محرم سال 167 هجرى خلافت كرد .
( 2 ) . در اصل : محمد مهدى عليه السّلم آمده كه ظاهرا خطاى ناسخ است ، كه مهدى را لقب امام زمان فرض كرده است .
( 3 ) . عباس بن عبد المطلب عموى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله است .
( 4 ) . مشهور به ابراهيم الامام ، كه به دست مروان بن محمد ( آخرين خليفه اموى ) به هلاكت رسيد .
( 5 ) . او ابو العباس ، عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس ، مشهور به سفّاح ( - خونريز ) ، نخستين خليفه عباسى ، كه در 13 ربيع الآخر سال 132 هجرى در كوفه از مردم بيعت گرفت ، و در 12 ذى حجّه سال 136 هجرى در انبار درگذشت .
( 6 ) . أبو جعفر ، عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس ، ملقّب به منصور ، دومين خليفه عباسى ، كه پس از مرگ برادرش أبو العباس سفّاح خليفه گرديد و در 6 ذى حجّه سال 158 هجرى ، در نزديكى مكّه به هلاكت رسيد .
( 7 ) . نگاه كنيد به : « تاريخ طبرى : حوادث روزهاى پايانى سال 64 هجرى ، و الكامل في التاريخ حوادث سال 66 هجرى » .
( 8 ) . يعنى در همان حال ، عبد اللّه بن الزبير ، گروهى از بزرگان علوى را در اتاقك چاه زمزم ، در مسجد الحرام به جهت گرفتن بيعت زندانى نموده بود ، و آنان را در صورت امتناع به مرگ تهديد مىكرد .
( 9 ) . در اصل و ديگر نسخهها ( عبيد اللّه ) ضبط شده ، كه نادرست است .