و پسرش أبو القسم ، علىّ بن الحسن ، همچنين مردى كوشهنشين و قناعتكار بوده است ، و بر معاش پذر اقتصار « 1 » كرده است ، و او را از دختر أبى سهل بن عبديل « 2 » - بعد از چند دختر - أبى « 3 » الحسن محمّد ، در سنهء خمس و سبعين و ثلثمائه « 4 » ، خذآىء تعالى داده است .
و امّا « 5 » [ أبى الحسن ] علىّ بن حمزه [ بن احمد ] ، بقم ضيعت و ملك بدست آورد ، و مقدّم و پيشوا بود ، و نقابت علويّة - بعد از أبى على احمد بن على الشّجرى « 6 » - بذو مفوّض بوده است .
و بروايتى ديكر : شغل نقابت از براذرش « 7 » ، [ أبو جعفر ] محمّد بن حمزه بذو رسيده است ، زيرا كه پسر برادرش ، أبى القاسم علىّ بن محمّد [ بن حمزهء ] در وقت وفات پذر ، خرد بوده است .
و ازو « 8 » : ابو على أحمد ، و أبو جعفر محمد ، و أبو عبد اللّه الحسين ، و أبو محمّد الحسن
هامش
( 1 ) . در اصل : اقتضا ، و اقتصار به معناى قناعت و بسندهكردن است .
( 2 ) . أبى سهل بن عبديل قمّى .
( 3 ) . در اصل : أبو .
( 4 ) . در سال 375 هجرى .
( 5 ) . در اصل و نسخهء چاپى : امام .
( 6 ) . مصنف تاريخ قم ترجمه او را ضمن معرفى سادات شجريّه آورده ، و نسب او را اين گونه مىداند : أبو علىّ ، احمد بن علىّ بن محمّد [ بن عمر الشجرى بن على بن عمر ، چنان كه در « عمدة الطالب » آمده ] بن على بن عمر بن على بن الحسين بن على بن أبى طالب عليهم السلام .
( 7 ) . در اصل : ( پدرش ) كه خطاست ( چنان كه در نسخهء مصحّح آية اللّه شبيرى بدان اشاره شده ، و صحيح آن را ضبط برادرش دانسته است ) ، همان گونه كه خود مصنف در سطر بعد از پسر برادرش سخن مىگويد و نه پدرش ، كه هرگز نقابت را بر عهده نداشته است ، بلكه منصب نقابت از آن أبو جعفر محمد بن حمزه بود ، و بايد فرزندش ( أبو القاسم على بن محمد بن حمزه ) بعد از فوت پدر نقيب گردد ، ليكن به علت كمى سنّ ، عمويش أبو الحسن على بن حمزه نقيب گرديد .
( 8 ) . يعنى از أبو الحسن على بن حمزه بن احمد بن محمد بن اسماعيل بن محمد بن عبد اللّه الباهر ابن على بن الحسين زين العابدين عليهما السلام .