خمس و أربعين و ثلثمائه « 1 » بحجّ رفت ، و معز الدّوله و سادات عراق و حجاز « 2 » او را كرامى داشتند . و در شهر ربيع الآخر سنهء ست و أربعين و ثلثمائه « 3 » بقم بازكرديد . و هميشه مقدّم و پيشوا بود ، تا آنكاه كه وفات يافت .
وفات او روز جمعه ، روز آذر « 4 » ، ماه شهرير « 5 » ، سلخ « 6 » شعبان سنهء سبع و اربعين و ثلثمائه « 7 » ، و او را در قبّهء متصلّهء بمشهد پذرش « 8 » دفن كردند .
و وصيّت كرد ببراذرش ، أبى محمّد الحسن بن محمّد ، از براى پسرش أبى الفضل كه او طفل بود .
پس أبى محمّد الحسن ضيعتهاى برادرش بنيابت أبى الفضل تصرّف مىنمود ، تا
هامش
( 1 ) . سال 345 هجرى .
( 2 ) . حاشيه غربى شبه جزيره عربستان ، از بندر ينبع در شمال ، تا مرز يمن در جنوب را كه موازى درياى سرخ مىباشد ، و در آن چند شهر مهم يعنى مكه و مدينه و جدّه و طائف قرار دارد ، را حجاز گويند .
( 3 ) . سال 346 هجرى .
( 4 ) . بر طبق تقويم ايران باستان ( پارسى - اوستائى ) ، روز نهم هر يك از ماههاى سال ، بنام روز آذر خوانده مىشده است ( گاهشمارى و جشنهاى ايران باستان : ص 127 ) ، از اين رو ابو القاسم على در روز جمعه ، روز نهم ماه شهريور ، برابر با آخرين روز ماه شعبان قمرى سال 347 هجرى درگذشت .
( 5 ) . در اصل : شهرير ، و در ديگر نسخهها و نسخهء چاپى ، و « انوار المشعشعين » : شهريور ضبط شده است ، و ظاهرا ضبط مصنف نيز صحيح باشد ، زيرا در منابع كهن بذان اشاره شده است ، نويسنده ( گاهشمارى و جشنهاى ايران باستان : ص 639 ) مىگويد : ( در كتاب الأزمنة و الأمكنه ، تاليف أبو على مرزوقى اصفهانى ، در گذشته به سال 478 هجرى ، به جاى شهريور ، شهرير آمده ) .
( 6 ) . در عربى روز آخر ماه را سلخ گويند .
( 7 ) . سال 347 هجرى .
( 8 ) . پدرش پيشتر در باغ بابلان ، در قبهاى در نزديكى بقعه فاطمه بنت موسى بن جعفر عليهم السلام دفن شده بود .