به زبان طبرى سخن مىكفتند .
چون حمزه بقم آمد ، بقم ساكن شد ، و وطن ساخت ، و بقم وجه معاشى « 1 » اكتساب كرد ، جون وفات يافت ، او را بمقبرهء بابلان « 2 » دفن كردند .
و پسرش أبو جعفر [ محمد ] بن حمزهء ، پس از وفات پذر « 3 » ، رئيس و پيشوا كشت ، و چند ضيعت با قم باديد « 4 » كرد ، و پل وادى « 5 » واشجان « 6 » ببست ، و رباطى « 7 » آنجا بكج و آجر بساخت ، حسبة للّه تعالى « 8 » .
هامش
في ايام المستعين [ المستعين باللّه عباسى ( 219 - 252 ) ] و تغلب على قزوين و أبهر و زنجان ، و ذلك في سنة خمس ( الصحيح احدى ) و خمسين و مائتين ، و كان معه ابراهيم ابن محمد بن عبد اللّه بن عبيد اللّه بن الحسن بن عبيد اللّه بن العباس بن على بن أبى طالب عليه السلام ، فخرج اليه طاهر بن عبد اللّه بن طاهر ، فقتل ابراهيم بموضع من قزوين ، و انهزم الحسين الكوكبى الى طبرستان ، و التجأ الى الداعى الحسن بن زيد ، ثم بلغ الداعى عند كلام فغرقه فى بركة ، و لا عقب له ) . مادر او يكى از دختران امام باقر عليه السلام بود ( نگاه كنيد به : المجدى : ص 146 ) .
( 1 ) . راه كسب و زندگى .
( 2 ) . باغى كه فاطمه بنت موسى بن جعفر عليهم السلام در آن دفن شد ، به بابلان مشهور بود .
( 3 ) . در نسخهء چاپى : پدرش .
( 4 ) . يعنى پديد آورد .
( 5 ) . وادى : دشت .
( 6 ) . در برخى از نسخهها ، و « انوار المشعشعين : ج 2 / ص 144 » اين نام واشتجان ضبط شده است ، و در حاشيه همين صفحه آمده است : ( مراد از اين اشتجان يكى از قراء روستاق ورّه مىباشد ، چنان كه از تاريخ قم مستفاد مىباشد ، ظاهرا از آنجا عبور و مرور قافله مىباشد از زوار كربلا و غيره ) . احتمالا واشجان معرّب واشگان باشد ، و بنابر نوشته تاريخ قم در ( باب خراج قم ) واشكان يكى از ديههاى رستاق ساوه از طسوج فيستين ، در جنوب غرب قم مىباشد ، و در آن دوران مسير حركت كاروانها به سمت عراق بوده است .
( 7 ) . جايگاهى كه در آن مسافران و رهگذران بدون پرداخت اجرت به استراحت مىپرداختند .
( 8 ) . در راه كسب رضاى پروردگار .