به پيش سوى بهشت . » ، و اين به وقت پسين بود . پس به آنها حمله برد ما نيز با وى حمله برديم . به خدا كسانى از آنها را بكشتيم و مسافتى دراز عقبشان رانديم . پس از آن از هر سوى به ما تاختند و پسمان زدند تا به جايى رسيديم كه آنجا بوده بوديم كه نمىتوانستند بجز از يك سوى بدانجا رسند . » گويد : شب هنگام ، ادهم بن محرز باهلى جنگ ما را عهده كرد و با سواران و پيادگان خويش به ما حمله آورد و عبد الله بن وال تيمى كشته شد .
فروة بن لقيط گويد : در ايام امارت حجاج بن يوسف از ادهم بن محرز باهلى شنيدم كه با كسانى از مردم شام سخن مىكرد ، مىگفت : « به يكى از سالاران عراق حمله بردم كسى بود كه او را عبد الله بن وال مىگفتند و اين آيه ها را مىخواند :
« * ( وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا في سَبِيلِ الله أَمْواتاً ، بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ . ) *
* ( فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ الله من فَضْلِه ، وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ من خَلْفِهِمْ ، أَلَّا - خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ . يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ من الله وَفَضْلٍ ، وَأَنَّ الله لا يُضِيعُ أَجْرَ - الْمُؤْمِنِينَ 3 : 169 - 171 ) * . » [ 1 ] يعنى ، كسانى را كه در راه خدا كشته شدهاند مرده مپندار ، بل زندگانند و نزد پروردگار خويش روزى مىبرند . به آنچه خدا از كردم خود به آنها داده خوشدلند و از سرنوشت كسانى كه از پى مىرسند ، و هنوز به ايشان نپيوستهاند شادمانند ، كه نه بيمى دارند و نه غمگين مىشوند . به نعمت و كرم خدا و اينكه خدا پاداش مؤمنان را تباه نمىكند ، شادمانند .
مىگفت : « به چشم ديدم و با خويش گفتم اينان ما را همانند مشركان مىدانند و پندارند كه هر كس از آنها را بكشيم شهيد است ، پس به دو حمله بردم و به دست چپش ضربت زدم و آن را قطع كردم و اندكى دور شدم و به دو گفتم : چنان دانم كه دوست دارى اينك پيش كسان خويش بودى . »
هامش
[ 1 ] آل عمران : آيات 169 و 170 و 171