[ 27 ] [ مجلس بيست و هفتم : روضه ]
بسم اللّه الرحمن الرحيم
در روايت عبد اللّه بن سنان است كه در روز عاشورا خدمت حضرت صادق عليه السّلام مىرسد و او را با رنگ پريده مىبيند كه متّصل اشكش جارى است مىفرمايد : بهترين اعمال در اين روز آن است كه چهار ركعت نماز در وقت زوال بجا آورى - به تفصيلى كه در كتب ادعيه مسطور است - فرمود : پس بگردان رو به جانب روضة المظلوم و به خاطر بياور شهادت آن حضرت و اقارب و اصحاب آن جناب را و بر آن حضرت صلوات بفرست و بر قاتلانش لعنت كن .
به خاطر بياور آن وقت را كه آن حضرت در گودال قتلگاه افتاده خواهرش از [ خيمه ] بيرون آمد ديد كه آن اشقياء اطرافش را گرفتهاند فريادش بلند شد : . وا أخاه ! وا سيّداه ! حميد بن مسلم كه دشمن است مىگويد : من مادام العمر نالههاى دلخراش زينب را فراموش نمىكنم .
وقتى برادر را به آن حالت ديد فرمود : « ليت السّماء أطبقت على الأرض و ليت الجبال تدكدكت على السّهل » « 1 » .
چگونه تو گريه نكنى ؟ و حال آنكه عمر سعد وقتى كه او را به آن حالت ديد اشكهاى نحسش بر رو و لحيهاش جارى شد ! .
وقتى بيرون آمد كه در گودال قتلگاه نشسته بود ولى آن اشقياء نمىگذاشتند :
هامش
( 1 ) - البحار : 45 / 52 و اللّهوف : 121 . : « اى كاش آسمان بر زمين فرو مىريخت و اى كاش كوهها به بيابانها پاشيده مىشد ! » .