كسى كه اعتقاد به خدا و روز قيامت داشته باشد و خود را از امّت پيغمبر دانسته باشد مأمور است به آن سرور تأسّى جسته ، كردار و گفتار و رفتار خود را مطابق آن جناب قرار بدهد .
عبادتش در درگاه خدا به اندازهاى بود كه قدمهاى مباركش ورم كردند تا آنكه مخاطب به خطاب :
« طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى »
« 1 » گرديد .
همهء پيشوايان دين چنين بودند . حضرت سجّاد عليه السّلام آنقدر عبادت مىنمود تا آنكه مساجد سبعهاش « 2 » مانند زانوى شتر پينه مىآوردند ، مىبايست سالى چند مرتبه آنها را ببرند .
تو از خواندن دو ركعت نماز كمرت خم مىشود ، گويا كوههاى عالم را بر تو بار كردهاند ، هنوز به نماز نايستاده همّ تو فراغ است ، اگر مىدانستى در حضور كه ايستادهاى ؛ هرآينه چنين نبودى .
خوفش به درجهاى بود كه فرمود : « أنا أخوفكم من اللّه » « 3 » .
هامش
- سرمشق نيكو و پسنديدهاى است ، براى كسى كه به خدا و روز بازپسين اميدى دارد » .
( 1 ) - طه : 1 - 2 . : « طا ، ها * ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم تا در رنج افتى » .
( 2 ) - مراد همان هفت موضعى است كه هنگام سجده بر زمين واقع مىشود ، كه عبارتند از : پيشانى ، دو كف دست ، دو سر زانو و دو سر انگشتان پا .
( 3 ) - : « من از همهء شما از خدا ترسانترم » . مضمون اين كلام در تفسير فخر ذيل آيهء« هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ( در سورهء البيّنة ) به صورت : « أعرفكم باللّه أخوفكم من اللّه ، و أنا أخوفكم منه » ، و نيز به صراحت در جامع السّعادات نراقى مذكور است .