يكى جانورهاى قبر است :
فعن الصّادق عليه السّلام : « فمن أتاه أخوه في حاجة يقدر على قضائها فلم يقضها له ، سلّط اللّه عليه شجاعا ينهش إبهامه في قبره إلى يوم القيامة ، مغفورا له أو معذّبا » . « 1 »
نمىدانم قبر ما « روضة من رياض الجنّة » است ؛ يا « حفرة من حفر النّيران » ؟ ! .
نمىدانم ما را كه در قبر گذاشتند زمين بما مىگويد :
« مرحبا بك و أهلا بك ! أما و اللّه لقد كنت أحبّ أن يمشي عليّ مثلك ، لترينّ ما أصنع بك ، فتوسّع له مدّ بصره » « 2 » .
يا آنكه مىگويد :
« لا مرحبا بك و لا أهلا ، أما و اللّه لقد كنت أبغض أن يمشي عليّ مثلك ، لا جرم لترينّ ما
هامش
( 1 ) - الكافي : 2 / 194 / 5 . در كتاب شريف كافى از امام صادق عليه السّلام نقل است كه در بخش پايانى يك حديث طولانى فرمود : « پس هركه براى حاجتى نزد برادرش رود كه او بتواند روا كند ، و روا نكند ، خدا در قبر مارى بر او مسلّط كند كه انگشت ابهامش را تا روز قيامت بگزد ، چه آنكه آن ميّت در قيامت آمرزيده باشد يا معذّب » .
( اگر آمرزيده هم باشد ، اين عذاب به جهت رد كردن حاجت مؤمن است )
( 2 ) - الكافي : 3 / 239 / 12 . در كتاب شريف كافى در بخشى از يك حديث طولانى نقل است كه امام صادق عليه السّلام دربارهء جنازهء فرد مؤمن و اينكه زمين هنگام دفن به او چه مىگويد فرمود : « زمين گويد : خوش آمدى خوش آمدى ! به خدا سوگند اين را بدان كه من دوست دارم همچون توئى بر من قدم گذارد و راه رود ، مطمئنّ باش به تو نشان مىدهم كه دربارهات چه خواهم كرد ! . سپس حفرهء قبر را تا آنجا كه ديده مىبيند برايش وسعت دهد » .