رَبِّ زِدْنِي عِلْماً »
. « 1 » دعايش هم به اجابت رسيده ، همه وقت علم آن حضرت در ازدياد بود نه زمان حياتش فقط بلكه بعد از وفاتش نيز در هر شب جمعه علم آن حضرت با اوصيايش ازدياد پيدا مىنمايد . محمّد بن حسن صفّار روايت نموده :
« عن المفضّل قال : قال لي أبو عبد اللّه عليه السّلام ذات يوم - و كان لا يكنّيني قبل ذلك - :
يا أبا عبد اللّه ! [ قال : ] قلت : لبّيك جعلت فداك ! . قال : إنّ لنا في كلّ ليلة جمعة سرورا .
قلت : زادك اللّه و ما ذاك ؟ قال : إذا كانت ليلة الجمعة وافى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله العرش و وافى الأئمّة عليهم السّلام معه و وافينا معهم فلا تردّ أرواحنا [ إلى أبداننا ] « 2 » إلّا بعلم مستفاد [ و لو لا ذلك لأنفدنا ] « 3 » - الخبر » . « 4 »
هر علمى كه خدا به پيغمبر داده به ايشان داده ؛ اين طور كه آن سرور از سائر انبياء اعلم بود ، همينطور آن بزرگواران . « فعن سيف : كنّا مع أبي عبد اللّه عليه السّلام [ جماعة من الشّيعة ] في الحجر ، فقال : علينا عين ، فالتفتنا يمنة و يسرة فلم نر أحدا . فقلنا : ليس
هامش
( 1 ) - طه : 114 . : « و بگو : پروردگارا ، مرا دانش افزاى » .
( 2 و 3 ) - الزّيادة منّا أضفناها من المصدر .
( 4 ) - در كتاب شريف كافى ( 1 / 254 / 2 ) و بصائر الدّرجات ( باب 8 / ج 1 ) مسندا از مفضّل بن عمر كه كنيهاش ابو عبد اللّه است نقل است كه گفت : روزى امام صادق عليه السّلام به من فرمود : اى ابا عبد اللّه - و تا آن روز مرا به كنيهام نخوانده بود - من عرض كردم :
لبّيك فدايت شوم ، فرمود : براى ما در هر شب جمعهاى شادى و سرورى است .
عرض كردم : خدايش افزايش دهد ، آن سرور چيست ؟ فرمود : چون شب جمعه شود ، پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به عرش خدا برآيد و ائمّه عليهم السّلام برآيند و ما نيز با ايشان برآئيم ، پس ارواح ما به بدنهايمان بازنگردد مگر با علمى كه استفاده شده باشد و اگر چنين نباشد علم ما نابود گردد » .