« و شارب المسكر كالمستخفّ بالصّلاة ، لا يستحقّ شفاعة النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله و الأئمّة عليهم السّلام و لا يرد عليه الحوض - و اللّه ! » « 1 »
« إنّ أهل الرّيّ [ في الدّنيا ] من المسكر يموتون عطاشا ، و يحشرون عطاشا ، و يدخلون النّار عطاشا » « 2 » ! .
آنقدر مبغوض است كه با وجود آن شدّت محنت تقيّه كه ترك آن را چون ترك نماز دانستهاند در مورد اين حرام نفى شده :
« قال أبو جعفر عليه السّلام : ثلاث لا أتّقي فيهنّ أحدا : شرب المسكر ، و المسح على الخفّين ، و متعة الحجّ » « 3 » .
هامش
- ( نوشابهء دربستهء بهشتى ) بنوشاند . راوى پرسيد : او اين كار را براى غير خدا ترك مىگويد ؟ ! فرمود : آرى ، به جهت حفظ جان خودش » .
( 1 ) - : « و نوشندهء مستكننده مانند سبك شمارندهء نماز است ، نه شايستهء شفاعت پيامبر و امامان قرار خواهد گرفت و نه به خدا سوگند نزد حوض بر او وارد مىشود » .
( 2 ) - الفقيه : 4949 . از امام صادق عليه السّلام نقل است كه فرمود : « همانا ميگساران در دنيا آنان كه از مسكرات خود را سيراب مىكنند در هنگام مرگ تشنه از دنيا مىروند ، و روز رستاخيز تشنه از گور برمىخيزند و به محشر مىآيند ، و با لب تشنه به دوزخ وارد مىشوند » .
( 3 ) - الكافي : 3 / 32 / 2 . و في الفقيه : ج 1 / ح 95 . از امام باقر و نيز فرزند گرامش امام صادق عليهما السّلام نقل است كه فرمود : « سه چيز است كه در آنها من از هيچكس تقيّه نمىكنم : نوشيدن مستىآور ، مسح بر پاىافزار ، و حجّ تمتّع » . و در شرح آن نقل است :
« چون حرمت مستىآور و وجوب مسح پا و حجّ تمتّع ظاهر قرآنست و ميان بزرگان عامّه هم اين مسائل اختلافى است و بسيارى از دانشمندان آنها در اين احكام ، عقائد اماميّه را دارند ، لذا تقيّه در اينجا معنى ندارد » .