كه احدى ديگرى را در آن حمل نميكند ، و از ميوهء دل خود چيزى به تو عطا كرده است كه احدى به ديگرى عطا نميكند . و او با تمام اعضاء و جوارح خود تو را نگهدارى كرده ، و باك نميداشته است كه خود گرسنه بماند و تو را اطعام كند و تشنه بپايد و تو را سيراب سازد ، و برهنه باشد و تو را بپوشاند ، و در برابر آفتاب بسر برد و بر تو سايه بگسترد ، و براى سرپرستى تو از خواب دورى جويد . و او تو را از گرما و سرما نگاه داشته تا براى او بمانى ، و از اين رو تو جز به يارى و توفيق بارى تاب و توان شكرگزارى او را ندارى .
و امّا حقّ پدرت پس اينست كه بدانى كه او اصل و ريشهء تو است ، زيرا اگر او نميبود تو نبودى ، پس هر زمان كه چيزى از خود را بنگرى كه موجب اعجاب تو گردد بدان كه پدرت در اين باره اصل انعام آن نسبت به تو است . پس خداى را حمد و ثنا بگوى ، و پدرت را در برابر آن چيز شكر كن . و لا قوّة الَّا با لله .
و امّا حقّ فرزندت پس اينست كه بدانى كه او شاخه اى از شاخسار وجود تو است ، و در عاجل دنيا بوسيلهء خير و شرّش وابستهء تو است ، و تو در وظائفى از قبيل حسن تأديب او ، و راهنمائيش بسوى پروردگارش - عزّ و جلّ - و كمك كردن به او در طاعت پروردگار ، كه بر عهدهء تو نهاده شده است مسئولى . پس در كار او بمانند كسى قيام كن كه ميداند كه در برابر
من لا يحضره الفقيه ( فارسي ) — صفحة 563
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٥٦٣