كسى از خدا به وسيلهء ايمان به غيب خوف دارد و هركس بعد از آن تجاوز كند ، مجازات دردناكى خواهد داشت » .
پيرامون آيهء شريفه چهار نكته قابل توجّهى است :
1 - با آنكه تكليف عمومى است و براى همه مسلمين مطرح مىباشد ، دليل اينكه تنها مؤمنين را مخاطب قرار داد ، آنست چون مؤمنين تكليف را از جان و دل پذيرا هستند و از آن بهره مىگيرند ، لذا آنها را مورد آزمايش قرار مىدهد ، تا افراد مطيع و فرمانبردار از افراد گناهكار و خاطى ، تميز داده شوند .
« لام » در
« لَيَبْلُوَنَّكُمُ »
يا براى « ابتدا » است و يا براى « تأكيد » مىباشد .
« بِشَيْءٍ مِنَ »
، كلمهء « من » براى بيان است ؛ يعنى : خداوند شما را به امرى از جنس شكار ، آزمايش مىكند . ( در كتاب كافى آمده است ) : هنگامى كه رسول خدا ( ص ) و مسلمانان در سال حديبيّه براى حجّ عمره با حال احرام حركت مىكردند ، در وسط راه با حيوانات وحشى فراوانى روبهرو شدند ، بهطورى كه مىتوانستند آنها را با دست و نيزهها ، صيد و شكار كنند . اين شكارها به قدرى فراوان بودند كه بعضى نوشتهاند ، دوشبهدوش مركبها و نزديك خيمهها رفتوآمد مىكردند . آيهء مذكور در اين هنگام نازل شد و مسلمانان را از شكار برحذر داشت و به آنان اخطار نمود كه اين نوع اجتناب ، امتحان الهى براى آنان محسوب مىشود .
همانطور كه قوم موسى به تحريم شكار ماهى در روز شنبه امتحان شدند ، كه در روز شنبه ماهى وارد خانههاى آنها مىشد و به محض سپرى شدن روز شنبه ، چيزى از آن را باقى نمىگذاشتند و شكار مىكردند و قوم طالوت به وسيلهء نهر آب امتحان شدند .
2 - شكارى كه به وسيلهء آن مؤمنين آزمايش شدند ، به آنان نزديك و در دسترس آنان بود و به راحتى مىتوانستند شكار را بگيرند ، زيرا اگر شكار دور مىبود و گرفتن آن ، مشكل بود ، امتحان و آزمايش معنى نداشت و خداوند آن را وسيلهء آزمايش قرار نمىداد . چنانچه خداوند هرگز شخص عنّين ( فاقد آلت مردى ) را به جماع نكردن امتحان نمىكند و همچنين آدمى را كه حسّ بويايى ندارد به عدم بهرهگيرى از بوى خوش ، امتحان نخواهد كرد .
حيوانات وحشى به حدّى به آنان نزديك بودند كه با دست و نيزه مىتوانستند آنها را بگيرند و در حديبيّه و در حال احرام حيوانات وحشى وارد خيمههاى آنان مىشدند .