6 - آيهء مباركه كه بهطور صريح دلالت دارد كه دعا و درود فرستادن بايد با لفظ « صلوة » باشد و همچنين فعل آن حضرت ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) كه در حقّ « ابى اوفى » انجام داد ، دلالت بر لفظ « صلوة » مىنمايد . « هنگامى كه زكات خود را به رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) تحويل داد ، رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) گفت : « اللّهم صلّ على ابى اوفى و على آل أبى اوفى » ؛ « خدايا درود فرست بر ابى اوفى و بر آل ابى اوفى « 1 » » .
چنانچه علماى اهل سنّت در « صحيحين » نقل كردهاند . بنابراين دعا با لفظ « صلوة » مىباشد ، جايز است و كسى كه از آن منع شده باشد ، وجود ندارد . اكثر علماى اهل سنّت از لفظ « صلوة » منع كردهاند و گفتهاند كه بايد « آجرك اللّه فيما أعطيت ، و بارك فيما ابقيت » ؛ « در آنچه كه عطا كردى خداوند پاداش بدهد و در آنچه باقى مانده است ، بركت بدهد » بگويد و يا مانند اين جمله را بازگو نمايد .
7 - در علم اصول به اثبات رسيده است كه خصوصيّت « سبب نزول » باعث تخصيص عام نمىشود ، آيهء مباركه در مورد كسى است كه از دستور رسول خدا تخلّف كرده ، نازل شده است . نبايد گمان شود كه آيهء مباركه مخصوص آن مورد است بلكه بر عموم خود باقى بوده و همهء كسانى را كه صدقه مىدهند شامل مىشود .
8 - از جمله
« مِنْ أَمْوالِهِمْ »
استفاده مىشود كه « زكات » مربوط به مال است ، نه مربوط به « ذمّه » ؛ چنانچه بعضى از فقهاى اهل سنّت زكات را مربوط به « ذمّه » مىدانند بنابر قول اوّل ، اگر مالى به حدّ نصاب برسد و دو سال بگذرد و زكات نپردازد ، زكات يك ساله ، واجب است و امّا بنابر قول دوّم بايد براى هر سالى زكات بدهد .
* * *
[ 92 ] آيهء دوّم :
« أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ ، وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ »
؛ « 2 »
هامش
( 1 ) . الكشاف ، ج 2 ، ص 307 ، سورهء توبه ، ذيل آيه 103 . غوالى اللئالى ، ج 2 ، ص 232 ، حديث ، 19 .
( 2 ) . سوره برائهء ، آيهء 105 .