نداشته باشد . باطل خواهد بود . يعنى شناخت و معرفت بايد مبتنى بر دليل و برهان باشد و كسى كه در ظاهر مسلمان است ولى شناخت مذكور را نداشته باشد ، عبادتهايش باطل مىباشد .
4 - در آيهء مباركه اشاره به اين است كه پرستش خداوند به خاطر شكر نعمت پرورش و ايجاد نمودن عالم و عالميان است ، چه آنكه يادآورى صفت پروردگار بعد از مسئلهء عبادت و پرستش ، مشعر به عليّت است ؛ يعنى مىفهماند كه آفرينش و پرورش عالم و جهانيان ، علّت و انگيزهء عبادت و پرستش است .
5 - هيچ يكى از نعمتها را نبايد به غير خدا نسبت داد ، نه به طور مستقّل و نه به عنوان شريك براى خداوند ، مانند : ستارگان و افلاك و عقول فعّال به دليل فرمايش خداوند كه فرموده است :
« لا شَرِيكَ لَهُ » ؛
« شريكى براى خدا وجود ندارد » .
6 - آيهء مباركه به عظمت خداوند و اينكه او اهليّت و شايستگى و استحقاق پرستش و عبادت را دارد ، توجه داده است .
[ 65 ] آيهء سوّم :
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ ، وَ هُمْ راكِعُونَ »
« 1 » ؛
« سرپرست و رهبر شما تنها خداوند است و پيامبر او و آنان كه ايمان آوردهاند و نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىپردازند » .
متكلّمين ( اهل علم كلام ) از اصحاب ما ، بحثهاى شريفى پيرامون اين آيه يادآور شدهاند كه آيهء مباركه بر امامت علىّ بن ابى طالب ( عليه السّلام ) دلالت دارد . كسى كه طرفدار امامت آن حضرت است ، بايد با اين آيه ، آشنايى پيدا نموده و از محتواى آن واقف و آگاه شود .
نگارنده در كتاب خود به نام « أللّوامع الإهيّة فى المباحث الكلاميّة » پيرامون اين آيه به اندازهاى كه جويندهء حقيقت را بسنده باشد و درد و مرض اهل رغبت و تشنهء حق را معالجه كند ، بررسىهايى انجام داده است و در اينجا براى اثبات چهار مسئله با آيه استدلال مىنماييم :
مسائل چهارگانه :
1 - كار اندك باعث بطلان نماز نمىشود ، به دليل اينكه جملهء
« وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » ؛
« در حال ركوع ، انگشتر را به سائل ، صدقه داد و صدقه دادن انگشتر كار اندكى است كه در بطلان نماز ، مؤثر نمىافتد .
هامش
( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء 55 .