تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 362

مساهمون:

ص٣٦٢

311 -

پرسيدند : در حالى كه خدا را نمىبينند چگونه به حساب آنها مىرسد ؟ فرمود : همان گونه كه آنان را روزى مىدهد در حالى كه او را نمىبينند .

312 -

و آن حضرت فرمود : فرستادهء تو نزد ديگران بيان كنندهء عقل توست ، و نامه‌ات رساترين چيزى است كه از جانب تو سخن مىگويد .

313 -

و آن حضرت فرمود : كسى كه بلا و گرفتارى بر او سخت شده نيازمندتر به دعا نيست از تندرستى كه از بلا ايمن نمىباشد .

314 -

و آن حضرت فرمود : مردم فرزندان دنيايند ، مرد بر دوستى مادرش سرزنش نمىشود .

315 -

و آن حضرت فرمود : تهيدست فرستادهء خداست ، كسى كه او را محروم كند خدا را محروم كرده ، و هر كه به او ببخشد به خدا بخشيده .

316 -

و آن حضرت فرمود : مرد با غيرت هرگز زنا نمىكند .

317 -

و آن حضرت فرمود : اجل حتمى براى نگهدارى انسان از هر پيش آمدى بس است .

318 -

و آن حضرت فرمود : داغدار مىخوابد ، ولى مال ربوده نمىخوابد . يعنى مرد بر مرگ فرزند صبر مىكند ، ولى بر غارت مالش شكيبايى نمىورزد .

319 -

و آن حضرت فرمود : دوستى پدران خويشاوندى بين فرزندان است ، و خويشاوندى به دوستى محتاج‌تر از دوستى به خويشاوندى است .

320 -

و آن حضرت فرمود : از گمانهاى اهل ايمان پروا كنيد ، كه خداوند حق را بر زبان آنان نهاده است .

321 -

و آن حضرت فرمود : ايمان عبد صادق نيست مگر اينكه اعتمادش به آنچه نزد خداست از آنچه در دست خود دارد بيشتر باشد .