تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 359

مساهمون:

ص٣٥٩
بسا نوشندهء آب كه پيش از سيراب شدن گلوگيرش گردد . به هر اندازه ارزش چيزى كه براى به دست آوردنش رغبت مىكنند بزرگ باشد مصيبت از دست رفتنش بزرگ است . آرزوها ديدهء بصيرت را كور مىكند ، و نصيب به جانب كسى مىآيد كه به سوى نصيب نمىرود .

286 -

و آن حضرت فرمود : خداوندا ، به تو پناه مىبرم از اينكه ظاهرم در ديدهء مردم نيكو جلوه كند ، و درونم در آنچه از تو پنهان مىكنم زشت نمايد ، خود را از همهء آنچه بر من آگاهى در برابر ديد مردم حفظ كنم ، پس ظاهر آراسته‌ام را براى مردم آشكار نموده ، و زشتى كردارم را به سوى تو آورم ، تا خود را به مردم نزديك ، و از خشنودى تو دور سازم .

287 -

و آن حضرت فرمود : نه ، به خداوندى كه از سوى او شب كرديم در بقاياى شب تار ، شبى كه لبخندش روز روشنى را مژده مىدهد ، چنين و چنان نبوده .

288 -

و آن حضرت فرمود : اندك كارى كه بر آن مداومت كنى اميد بخش‌تر است از كار زيادى كه از آن خسته شوى .

289 -

و آن حضرت فرمود : زمانى كه مستحبّات به واجبات زيان بزند مستحبات را رها كنيد .

290 -

و آن حضرت فرمود : آن كه دورى سفر قيامت را به ياد آرد براى آن آماده شود .

291 -

و آن حضرت فرمود : انديشه مانند ديدن با چشم‌ها نيست ، كه گاهى چشم‌ها به صاحبانش دروغ مىگويند ، ولى خرد به كسى كه از او نصيحت خواهد خيانت نمىكند .

292 -

و آن حضرت فرمود : بين شما و موعظه حجابى از غفلت است .

293 -

و آن حضرت فرمود : نادان شما آنچه را نبايد زياد مىكند ، و آگاه شما آنچه را بايد به تأخير مىاندازد .

294 -

و آن حضرت فرمود : دانش راه عذر را بر بهانه‌جويان بسته است .