پس چه كسى دنيا را نكوهش مىكند در صورتى كه دنيا جداييش را اعلام كرده ، و فراقش را فرياد زده ، و مرگ خود و اهلش را خبر داده ، با بلاى خود براى مردم از بلاى آخرت نمونه ساخت ، و آنان را به شادى خود تشويق به شادى آخرت كرد . شب را به سلامت گذراند ، و بامداد با بلايى سخت خود را نشان داد ، تا تشويق كند و بترساند ، و بيم دهد و بر حذر دارد . مردمى آن را در صبحگاه پشيمانى نكوهش كنند ، و ديگران روز قيامت آن را بستايند . همانان كه دنيا تذكّرشان داد متذكر شدند ، و با آنان سخن گفت او را تصديق كردند ، و پندشان داد پندش را پذيرفتند .
132 -
و آن حضرت فرمود : خدا را فرشتهاى است كه هر روز فرياد برمىدارد ؛ بزاييد براى مردن ، و گرد آوريد براى نابود شدن ، و بنا كنيد براى خراب گشتن .
133 -
و آن حضرت فرمود : دنيا خانهء گذر است نه جاى ماندن ، و مردم در آن دو كساند :
مردى كه وجودش را به گناه فروخت و خود را تباه كرد و مردى كه خود را به طاعت خريد و آزاد نمود .
134 -
و آن حضرت فرمود : دوست دوست نيست مگر اينكه برادر دينى خود را در سه موضع بپايد : در رنج و بلا ، و پشت سر ، و هنگامى كه از دنيا برود .
135 -
و آن حضرت فرمود : هر كه را چهار چيز بخشند از چهار چيز محروم ننمايند : آن را كه دعا بخشند از اجابت ، و هر كه را توبه بخشند از قبول ، و هر كه را استغفار بخشند از آمرزش ، و هر كه را شكر بخشند از اضافه شدن نعمت محروم ننمايند .
گواه اين واقعيات در كتاب خداست ، خداوند در مسألهء دعا فرمود : « مرا بخوانيد شما را اجابت كنم » .
و در استغفار فرمود : « آنكه كار زشت كند يا بر خود ستم روا دارد آنگاه از خدا آمرزش خواهد خدا را آمرزنده و رحيم يابد . » و دربارهء شكر فرمود :